İyimisinler Şiiri - Cansu Sarıyıldız

“İyi misin?”ler yamandı dilime,
sökülmesin diye
birkaç yerinden kendime diktiğim.

Kan kusup
“kızılcık şerbeti içtim” dedim.
İnsan bazen
kendi ağzındaki kanı
başkasına şerbet diye anlatıyor.

Acıyı demledim geceye,
gece içti beni.
Sabahın geleceğini söylediler,
inanmadım.
Bazı geceler
insanın içine taşınır,
orada ikamet eder.

Yamanmış hayat;
ne kadar iyi olursa
o kadardı iyiliklerim.
Ben de payıma düşen kötülüğü
sessizce cebime koydum.

Sokağın tavanı kocamandı.
Başımı kaldırdım,
gökyüzü sandığım şey
meğer üzerime kapanmış bir hayattı.

Gönlüm
yara yamalarla dolu.
Her yama başka bir susuş,
her susuş
biraz daha eksilmek.

Büyüdüm sanmıştım.
Meğer yalnızca
yaralarımın boyu uzamış.

Dağlar kadar yerinde,
sular kadar derinde,
okyanuslar kadar kocaman
bir “iyiyim” yamadım dilime.

Kimse sormasın diye
gülmeyi de öğrendim sonra.
İnsan en çok
kimse anlamasın diye
gülermiş.

Şimdi
ne geller var
ne kallar.

Kapımda bekleyen
bir geçmiş bile yok.

Sadece içimde
eskimiş bir soru:

“İyi misin?”

Ne tuhaf…
Bunca yıl herkesi kandırdım da
bir tek kendimi kandıramadım.

Çünkü bazı yaralar
iyileşmek istemez.

İnsan, kendine “iyiyim” dedikçe
içinde bir yer
usulca ölür.