Anlatamadım… Acının da bir dili vardı, bakışlarımda saklıydı bütün cümleler; sevda, kurşun rengini severdi. Ben içimde yıkılan bir ömrü anlattım, sen sesimdeki titremeyi duydun yalnız. Bir uçurumun kıyısında duruyordum, sen bunu sıradan bir suskunluk sandın. Oysa kelimeler yetmiyordu sana, her harfim biraz daha yarım kalıyordu. Ben kalbimi önüme koysam, sen yine neremin kırıldığını sormayacaktın. Bir insan kendini kaç kez anlatabilir? Hangi kelime taşır görülmeyen bir yarayı? Ben sana içimde kopan fırtınayı söyledim, sen rüzgârın nereden estiğini sordun. Anlatamadım… Belki de en büyük yalnızlık buydu; birinin gözlerinin içine bakıp orada bile kendine yabancı kalmak. Şimdi içimde yarım bir cümle, ucunda söylenmemiş bir ömür var. Sen beni sustum sanıyorsun; oysa ben, duyulmayacağını bile bile kendimi anlatmaktan yoruldum.
Cansu SarıyıldızKayıt Tarihi : 19.11.2026 02:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!