DOSTLUK ATEŞİ
Soğuk bir sonbahar akşamında,
dostluğun ateşi ısıtırken yürekleri doyasıya.
Yaseminlerin, gönülleri bayıltan, o eşsiz kokusunun yanı başında,
Çiçeklerin en güzeli, asil bir gülsün sen, çakır da gözlü gülsümüm , diye haykırır gözleriyle sanki yarenin,
İpekten örülmüş,
doyumsuz bir sohbetin ortasında.
Aşkın yüce doruklarından,
sel en derin duyguları,
narin, minik bir dağ berilini sürükleyip getirir gibi getirir, bergenlerin elinden adeta,
sevda vurgunu yiyen gariplerin,
Hakanının yanına.
Sihirli bir su de, naz de istersen, aşığın çatlayıp kurumuş dudaklarına
azar azar damlatılana.
Ali Osmanlı erkanından gelen bir ruh de istersen,
Aşığın kalbini dağlar, sanki okunun ucu dedem Selçugun ,
otagda oturan masum Begüm Sultan'ın yanında.
Herşeye rağmen, büyük bir özlemle ve sabırla beklenilen mesut yarınlarda,
bil al denilen bir sorunun ödülüdür belkide eymene verilen,
ağızlarin mühürlenip,
sözün bittigi ,
mizanın başında, ukbada.
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 14:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!