EFE
Ay'i kıskandıran, o güzeller güzeli
düşünce fikrime,
buyurdun geldin birgün, nazikçe girdin gönlüme.
Yüceler yücesi bir doruktan gelmistin sanki,
Köhne bir çukurda, kirin, çamurun içinde debelenen nefsime.
Geldin, girdin, yerleştin içime, vedahi bir daha hiç çıkmamak üzere.
Karıncalar gezinirdi, çekinmeden ayaklarının altında güvenle,
dostun ayaklarıdir bunlar deyip de.
Tatlı dilini, hoş sohbetini kıskanırdı zehirli akrepler, kahpe yılanlar,
kaçıp gittikleri, girdikleri kapkara deliklerde.
Yanından gidip ayrılamazdı, mazlum, mahsun canlar, dilsiz muezzalar bir an bile.
Dünyalar onların olurdu, mutlu olurdu sabiler, verdiğin bir tek şeker, bir parça ekmek ile.
Unutma ki, kar gibi eriyip gitmez menziline varan dostlar,
kar gibi eriyip giden, bu sahte Dünyada, çekilen dertler ve de tasalar.
Birikti, çığ oldu, yanı başında senin herzaman, sevdali yürekler, dağ gibi adamlar.
Üstüne yıkılır, ezer, yutar, Dünya nın zalımligini, hayinligini, bir sel gibi dosta adanan kurbanlar.
Sen, sensizligin her bir zerresinde, her daim var olacaksın.
Sanmasın ki kimse, hiç hatirlanmayacaksin.
Nasıl unutulsun ki,
seninle geçen tek bir an,
sımsıcak bir gülüşün, samimi bir bakışın, bir efe gibi selamın.
En güzel yurtta, parıldayan, huzurlu, sonsuz bir ışık altında,
dostlarınla keyifle oturacaksin.
Çekilen dertlere, sıkıntılara bakıp bakıp uzaklardan,
bir bardak çay gibi yudum yudum yudumlarken özlemi,
ve dumanları gülerek savurur gibi rüzgarlara,
ağız dolusu kahkahalar atacaksın...
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 13:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!