Dört Gölge Şiiri - Aykut Kınay

Hal böyleyse gerçek neydi,
Belki dünden bir yansıma.
Her durumda vehimleşen,
Kesişen dört gölgemde ben.

İlk konuşan kural koydu,
İkinci pek baktı bana.
Üçüncü güldü ve koştu,
Son gördüğüm tek tek yuttu.

Atlas kubbenin altında
Ev bile kuramayan biz,
Mekândan muhal kalbimiz,
Girdik işte hiç yoluna.

Bindik halı üzerine,
Hâlâ nûr kapısına doğru.
Aslı beyaz, kendi siyah,
Bir gecekondu kurduk.