Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

ZOR BE GÜLÜM
Sevdada engel yoksa adı Sevda....
İmkansızsa Sevda , kara sürülmüştür adına.
Sevda özgürce yaşanabilmeli,
Koşar adım gitmeli gönül gönüle.
Gökyüzüne ulaşabilmeli el ele,

ZOR ÇOK ZOR
Siz hiç boğuluyor hissiyle sokağa attınız mı kendinizi?
Boş boş gezinip, nereye gittiğinizden bi haber,
Gözleriniz dolu dolu olup, yollarda savruldunuz mu?
Bir ceset gibi yığılan bir bedenle,
Ben buraya nasıl geldim dediğiniz,

ZORDUR SEVERKEN UNUTMAYA ÇALIŞMAK...
Daha unutmanın eşiğine gelmeden,
Geceyle cebelleşir, saatle savaşırsın.
İçinde onmaz yaralarla yeni güne uyanmaktan kaçarsın.
Onsuz aldığın nefes inmez ciğerlerine,
Zordur severken hasreti karşılamak,

Sol yanımda saklısın dedin amma
Bu yüreğimde buz tutan duyguların faili kim?
Bir ömürlük süre vermiştin sevdamıza amma,
Mevsimleri üzerime kahırla saran kim?

Ne kandilim oldun, ne karanlığıma yarenim,

Zor olmadı desem yalan olur.
Hemde çok zor oldu.
Alışkanlık değildi ki kolayca vazgeçtim desem,
Sevgi yok değildi ki bir anda unuttum diye söylesem.
Gönlüme çöreklenip oturan bir sevdaydı yaşadığımız,
Hem de her geçen gün büyüdükçe büyüyen.

Öyle zorlu geçti ki yıllar,
Hüzünle yoğurdu, gözyaşıyla uyuttu,
Un ufak etti beni.
Bir gölgede dinlenemeden, bir ohh diyemeden,
Hicran gömleğini giydirdi,
Kahır denizinde boğdu beni.

Öyle zorlu geçti ki yıllar,
Hüzünle yoğurdu, gözyaşıyla uyuttu,
Un ufak etti beni.
Bir gölgede dinlenemeden, bir ohh diyemeden,
Hicran gömleğini giydirdi,
Kahır denizinde boğdu beni.

ABESLE İŞTİGAL CÜMLELER...
Bazen bir kelime öyle ağır gelir ki insana,
İçinde bir anda depremler oluşur.
Geçmişin izleri tek tek canlanır, can alır,
Unuttum dediği ne varsa çıkar karanlığından,
Sorgu sual sehbası kurulur.

Kadın bir damla yağmurdu.
Toprağa düştüğünde bereket,
Gönle düştüğünde bahar olurdu.
Ardı sıra getirdiği yedi renkle,
Dünyayı süsler, gülüşünden cennete köprüler kurulurdu.
Bir zerresi hayatına ab_ı kevser,

Ben sessizliğin içinde ki mağlup bir çığlık.
Kalbin feryadına sağır aşkı pinhanım.
Ben bastırılmış efkarın kısık sesi,
Yazgısına boyun eğmiş, suskunluğun şahıyım.

Ben nice zaferlerin içinde tutsak bir savaşçı,