İyi geliyordun bana, İlaç gibi her gün, bir doz alıyordum. Bir gün eksilsen, Sanki içimde bir şeyler yerinden sökülüyordu. "Yetmez." dedim. Yetmedi işte...
Tutunmak istedim varlığına, İçimin en dar, en karanlık odalarına Bir pencere gibi açılıyordun. Nefes oluyordun, Ses oluyordun, Bazen de sessizliğin bile huzur veriyordu. Yetmedi işte...
Sonra fırtınalar çıktı. Ben denizi suçladım, Rüzgârı suçladım, Geceyi suçladım. Meğer en büyük fırtına Yokluğunun içimde kopardığıymış.
Ey sığındığım liman, Seslenirdim duyarsın diye, Dümenim kilitlenirken, Pusulam şaşarken, Yelkenlerim birer birer yırtılırken... Ama sesin yoktu. Kıyılar susmuştu, Deniz hırçındı, Gökyüzü bile yüzünü çevirmişti.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta