Dinmedi Şiiri - Nurettin Akdeniz

İyi geliyordun bana, İlaç gibi her gün, bir doz alıyordum. Bir gün eksilsen, Sanki içimde bir şeyler yerinden sökülüyordu. "Yetmez." dedim. Yetmedi işte...

Tutunmak istedim varlığına, İçimin en dar, en karanlık odalarına Bir pencere gibi açılıyordun. Nefes oluyordun, Ses oluyordun, Bazen de sessizliğin bile huzur veriyordu. Yetmedi işte...

Sonra fırtınalar çıktı. Ben denizi suçladım, Rüzgârı suçladım, Geceyi suçladım. Meğer en büyük fırtına Yokluğunun içimde kopardığıymış.

Ey sığındığım liman, Seslenirdim duyarsın diye, Dümenim kilitlenirken, Pusulam şaşarken, Yelkenlerim birer birer yırtılırken... Ama sesin yoktu. Kıyılar susmuştu, Deniz hırçındı, Gökyüzü bile yüzünü çevirmişti.

Boğuştuğum dalgaların Haddi hesabı yok. Her kurtuldum sandığım anda Bir yenisi vuruyor. Bir dalga daha... Bir gece daha... Bir yalnızlık daha... Bitmedi işte...

Bir dalga vurdu Göğsümün tam ortasına. Nefesim daraldı. Batmadım belki, Ama çıkamadım da. İnsan bazen ölmez; Sadece derinlerde kalırmış, Bunu öğrendim.

Oysa bir yudum sesindi Beni suyun üstünde tutan. Bir tek "buradayım" deyişin, Koca okyanusa meydan okuyordu. Şimdi okyanus ne kadar büyükse, Yokluğun da o kadar derin. Düştüğüm uçurumun Ne dibi görünüyor, Ne de sonu geliyor.

Bağırdım. Fırtına yuttu kelimelerimi. Ağladım, Deniz gözyaşımı ayırt etmedi. Bekledim, Zaman bekleyişime acımadı.

Liman çoktan söndürmüş ışıklarını. Karanlık, Usul usul değil, Üzerime çöke çöke geldi Yine de vazgeçmedim. Belki bir fener yanar, Belki bir el uzanır, Belki bir ses, Belki küçücük bir umut... kalmadı derken

Fırtınalar dindi dalgalar sustu.

İçimdeki ses bile küstü sanarken

Limanlar yeniden aydınlandı.

Bir tek içimdeki deniz Hâlâ kabarmaya devam ediyor... Dinmedi... Dinmedi işte...