Dik Oyna Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Sisli, hırçın bir sabahın ardından Maçka’nın dağlarında güneş yeni yeni kendini gösteriyordu. Köyün, yaşı yüzü aşkın emektar kahvesinde herkes sükûnetle çayını yudumlarken, kapı aralandı ve içeriye doğru, yaşlı ellerinde gıcırdayan bir çanta tutan Kemençeci İdris Usta girdi. Çantanın içinden çıkardığı, ardıç ağacından oyulma o üç telli sazı özenle dizine yerleştirdi. ​Herkes bilir ki İdris Usta’nın elinde kemençe susardı ama diliyle değil, teliyle konuşurdu. Ustası Yakup Usta’nın "Yeri göğü oynatan ağaç değil, ardıcın bağrına düşen sevdadır" sözünü kulağına küpe etmişti. Önce parmaklarıyla telleri yokladı; tepe, kulak, kravat derken eşeğe vurdu arşeyi. Zil, sağır ve bam sesleri kahvenin buğulu camlarına çarptı. ​“Gıv gıv da gıv gıv...” ​O ilk sesle birlikte kahvedeki herkesin omuzları dikleşti. Yaşlısı genci birbirine baktı. İdris Usta yayı tele sertçe vurdukça horonun o deli dalgası odanın içine doldu. Dışarıdaki dağ taş, kurdu kuşu sanki bu sese ses veriyordu. Bir an için atışan ozanların nefesi, ardından dağlara yakılan o derin ağıtların sızısı sardı ortamı. ​İdris Usta coştukça coştu, kollarını havaya kaldırıp gürledi: “Sert vur ayağını yere, dalga gibi şaha kalk! Eğilme hiç bir kere, oyna usulca, dik oyna!” ​O an kahvedekilerden biri dışarıdan boş laflarla laf yetiştirenlere ters ters bakıp mırıldandı: "Gerisi boş laf uşağum, gerisi riv riv riv..." ​Kemençenin coşkusu tepeye varınca, kimse duramadı yerinde. Kahvenin ortasında halka olundu, horonun tozu dumanı birbirine katıldı. Ardıç ağacının sevdası, bir kez daha dağların bağrından kopup kalplerin ta ortasına mühürlendi.