Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Ne çok bizden çaldınız
Ne çok kürtleri harcadınız
Doymadınız, doymayacaksiniz!

Hepimiz kardeş miyiz?
Hepiniz kaleş misiniz?

Bu gece yasa büründü siyahları giyinerek
İçimde büyüyen sevgin çiçek açarken
Gözlerim gülüp etrafa ışık saçarken
Sen bana nasıl elveda diyebildin?

Sensizliği toplarken acıyan yanımla

Nedenini bilmiyorum.
Ama, herkesten de çok
beni anlamandan korkmuştum.
Oysa,
Anlaşılamamaktan şikayet ediyordum.
Neden şair!

O, "Anne lütfen ölme!" diye haykırdı
Etrafındaki kalabalığa adeta yalvardı
Yakarışlarına vicdansızlar aldırmadı
Oy kadın, söyle bana nedir senin adın

Cennet anaların ayakları altında kaldı

Öz geçmiş

insan ne zaman kimlik bilgileri olmadan kendilerini tanıtabilirlerse, işte o zaman özgür bir kimliğe kavuşurlar.

Herkes kendisini kimlik bilgileriyle tanıtır, oysa insan, kimlik bilgileri olmadan da tanıtabilir kendisini. Örneğin; insan olma vasfıyla, duruşuyla, davranışıyla, karakteri ve kişiliğiyle de bir kimlik oluşturabilir...

Duymasa da kulağım
Görmese de gözlerim
Koşup yürüyemesem de
İnsanım, insanız, insansın
Özgürlük engele takılmasın

kus ağız dolusu kahkahalarını
zaman dindirsin tüm acılarını
tam 12'den olsun vuruşların
burnumda tütersin gözlerim de durur siluetin
neredesin şimdi kimbilir
ağrın sızın var mıdır?

Dostluğuna dünyayı değişmediğim kamil
Kuyuya düşmüş bir çocuk ellerin zembil
İnsanlıktan nasip almış tek sen sevil
İnsanlık uğruna bir değil, bin bir yıl devir

Yüz çevirmiş karanlığa insanlık

Ölüm ve yaşam
İçimde bir boşluk bir uğultu var.
Karanlıkta tek ben varım sanki…
Tüm çaresizlik ve sessizlik,
Bana sunulmuşçasına haykırıyordu.

Masumiyetir çocuklar
Yaşamın en renkli yüzleri
Baharın ilk açan çiçekleri
Sevgi doludur yürekleri

Hele kız çocukları