Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Bazen hükümsüzdür
Sözü geçmez insanın kendisine
Yürek alır başını gider sevdiğine

Bazen insan severek öldürür sevdiğini
Çünkü öldürmeyi o öğrenmiştir ihanetiyle

Şairin şiirinde bölünüyorum kelime kelime.
Gözlerim kapalı iniyorum derine.
İmgeler kırılıyor bir ayna gibi yüzün yüzümde.
Arkamı döndüğümde yokluğun çarpıyor yüzüme.
Artık acıyı, hasreti, ayrılığı küstürelim bu şiirde.

Sen benden bir adım bile öteye gitme
Gidişlerin bıçak sırtı canımı acıtıyor
Jilet yutmuş gibi içimi parçalıyor
Yüreğimi binbir parçaya bölüyor

Yüzün yüzümde olsun

Ne zaman bir zalim zulüm yagdirsa memlekette,
o an tüm özgür fikirlere yasaklar ve düşüncelere Kelepçe vuruluyor.
Bir öfke kuşatmasıdır aldı başını gidiyor.
Acıların adresi hiç mi hiç bilinmiyor.
Ne çoluk ne çocuk dinliyor

Yorgundu bedeni…
Ağır ağır yürürdü uzun ince yolda…
Demini almış bir bardak çay tadında,
Güller solmuştu yürüdüğü yolda…
Tökezledi, ayağı takılınca taşa.
Mutluluk uğramazdı dertli başa.

Yüklendim tüm kederleri bağrımda
Unutulmaz özlemler gizledim sılamda
Yürek hududunda bir sızı vurur dile
Yorgunluk çöker ulaşamadan menzile

Kuytularında hüznüne karıştım
ve her bekleyişte büyüdü
karanlığın gölgesinde
bu bende ki,
bitmeyen yorgun sevdam
yalnızlığımı yırtıp geçen

Yüreği dağ adam
Yılların eskitemeyeceği
dünyanın içine sığdıramadığı
dünyayı içine sığdıran
yüksekte değil ayağı yere basan
yüreği dağ adam

Gül dikene küser mi?
Ay gökten yere iner mi?
Güneş bahara küser mi?
Yüreğimde yerin aynı gel

Adın söylemez dilim lal

YORULUR İNSAN

Çocukluğumdan beri koştum, koşturdum!
Düz yoldan, yokuşlu bir yola geçtim.
Daha hayata aklım ermeden, çalıştım.
Koştum koştum, çokça şeye geç kaldım.