Çok söz ile cümleyi yorma
Yoksa bakışlar durulur cümle alem yorulur
Bunun hesabı senden mutlaka sorulur
Suskunluğa hapsetmiştim kelamı
Benim de sevmekten yana isyanlarım oldu
Biriken mülteci düşüncelerim
Depreşirdi her sonbaharda
Bende kaçamak aşklar yaşadım
Şeytana uyduğum gecelerde
Gecenin günahını aklamaya
Neden yüreğim zifiri karanlık bu mevsim?
Neler oluyor bu ışıklara?
Sokak lambaları bile yetersiz
Denizdeki yakamozlar da isyanlardalar
O güzel yüzünü kapat nazara gelmesin
Sabahın ilk ışıkları süzülmesin yanaklarından
Karanlık geceyi aydınlatan ay parçası gibisin
İri dudaklarınla cezbediyor aklımı çeliyorsun
Dün, bir gölge gibi geçtin gittin sokağımdan
Bakışlarında bir bezginlik, durgunluk vardı
Yalnızlığımı seviyorum
Çünkü o kıskanç ama vefasız değil
İç dünyamda yaşadıklarımı inkâr etmez
En önemlisi ruhumda yer alan o yaratıcı kudreti
Geçmiş senden her gün bir şeyler isteyecek
Bazen bir yüz, bazen yarım kalmış bir söz
Kimi gün pişmanlık diye çıkacak karşına
Kimi gün “keşke”nin en sessiz hâliyle
Yumruk mezesiyle son kadehte vurulduk
Bu senaryoda ikimizde öldük
Hazin olan onu gömdüler
Beni de sürgüne mahkum ettiler
Sen layikiyle sevemedin
Aşk olmadan hikmet olmaz dediler
Bu gün artık hesap günüdür
Oysa zalim feleğe söylenecek
Daha bir kaç sözümüz vardı
O mutlu olmamızı istemedi
Muradımız gözümüzde kaldı
Nerede o yüreğimin kırıkları
Bazı sevdalar vardır
Ne zamana yenilir
Ne de zalim ayrılığa
İnsan bir ömür susar bazen
Tek bir yüreği incitmemek uğruna
Her dipsiz karanlığa karşı duran
Bırak unutmak,
En ağır yük olsun kalsın gönül hanende
Hatırlamak,
Bir hayat boyu en derin sızıyla kalsın içinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!