Derin duygularımı bir kaba hasret için feda edemezdim
Aydınlığın yüzünü karanlıktan habersiz mi sanırsın?
Oysa aydınlığa gölge düşse hasretin yolu kesilir
Ben beklemeyi kutsal bir sabır sanırdım
Sıkıntılı yıllarda sevmek zordu
Bende usandım artık
Bu yıpratıcı süreç hepimizi yordu
Bir türlü bir yerlere sığdıramadın beni
Ben bir çok şeyi daha yeni öğrendim
Sevmekten de mühimi sevildiğini bilmekmiş
Özlemek önemlidir mutlaka amma
İnsan doğası bu biraz da olsa
Dün yine geçtim o hazan bahçesinden
Avuçlarım soğuk gözlerim dolu
Sensiz bir avuç toprak bile istemem
O verimli hülyalar ülkesinden
Geçmesin kapımdan istemem
Sana uğramayan hayal kırıntıları
Papatyalar diğerlerinden farklıdır
Nedense özünde gizemi saklıdır
Papatya sevmeyi bileni seçer
Uğruna ölmeyi hak edenlerin
Hasretle yar yolu gözleyenlerin
Emin olmak zordu eskiden
Karşılıklı oturup konuşamazdık
Sevgiyi papatyalara sorardık
Seviyor mu sevmiyor mu diye
Kendimizce fallar tutardık
Kaybetmeyi göze almışların cesaretiyle sevmeli
İnsan kaybolduğu yerde kendini tanımalı
Sahip olmak, tanımak demek değildir
Yumuşak ol;
Bir odanın kapısını çekip çıkmak
Bir daha arkaya bakmadan gitmek
Hiç kolay şeyler değil
Asıl acı olan
Amansız toprak ne ağa tanır ne beyi
Ah bir becerebilirsen sevmeyi
Bahtı güzel olanın mezarı ziyaret görür
Yarım kalmış kelimeler yürünmemiş yollar
Albümdeki resimlerini teker teker yakmıştım
Birine kıyamamış saklamıştım
Saklamaz olsaydım ona da ben yandım
Baktıkça yandım derdimi hep içime attım
Dipsiz suskunluğum inadımdandı
Kimse aldırmadı kabullendim sanıldı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!