Çocukluğumdan Kalan Dağ Şiiri - Rüstem A ...

Çocukluğumdan kalma bir dağ var içimde,
yorulunca orya sığınırım.
Kimseler bilmez yolunu.
Ne bir ses ulaşır, nede bir el dokunur taşına.
Ben dertlerimi anlatmadım hiç.
Konuşursam eksilicek sandım, sustum sustumda
içimde nice fırtınalar kendi kendini eksiltti.
Bir yanım kurak bir bozkır, bir yanım yağmuru bekleyen toprak.
İnsan bazen en çok iyim derken kırılırmış.
Bunu öğrendim çocuk yaşımda..
Ne küstüm dünyaya, ne de hesap sordum kaderden.
Yalnlızca çekildim içime.
Çünkü bazı acılar kalabalıkta değil, insanın kendi sesine büyür.
Şimdi sorsan, beni nerde bulursun diye ?
Ne kahkahaların içinde, nede uzun sofralar.
Bir köşede, sessizce kendi yüreğini onarmaya çalışan eski bir çocuk durur hala.
Ve bil ki ben sustuysam konuşacak söz bulamadığımdan değil,
Yüreğimin acısını kimseye emanet edemediğimdendir. .