Geç Kaldın Şiiri - Rüstem Akbaba

Bir gün gelir de
beni merak edersen,
kapımı çalma.

Çünkü bazı insanlar
gidince değil,
beklemekten yorulunca gider.

Ben seni beklerken
takvimler eskiyordu.
Çayın buharı soğuyor,
akşamlar uzuyor,
bir tek içimdeki umut
inatla sana benziyordu.

Bilirsin…
Ben gürültülü sevenlerden olmadım.
Sevincimi de,
kederimi de
aynı sessizlikle taşıdım.

Sen bunu fark etmedin.

Şimdi herkes
“İnsan alışıyor.” diyor.

Yalan.

İnsan alışmıyor.
Sadece her sabah
eksik uyanmayı öğreniyor.

Bir gün yolların
benim sustuğum sokağa düşerse,
gökyüzüne bak.

Belki aynı bulutun altındayızdır.

Ama artık
aynı duanın içinde değiliz.

Ve ben,
sana kızgın değilim.

Sadece…
Beni en çok seven hâlimi
sende bıraktığım için
biraz kırgınım kendime.