Çocukluğum sana aferin, Ne güzel büyüdün sessizce… Dizlerin yaralıydı belki, Ama kalbin hep oyun bilirdi. Toprakla barışık, Gökyüzüyle arkadaş, Bir seksek çizgisine sığdırırdın Koskoca hayatı… Ama şimdi… Şimdi çocuk olmak ağır bir yük, Omuzlara erken çöken bir keder gibi. Seksek çizgileri silinmiş sokaklardan, Yerine mezar çizgileri çekilmiş… Tek tek… Toprakla buluşuyor çocuklar artık. Bir çocuğun gülüşü Bu kadar mı ucuz olur? Bir çocuğun korkusu Bu kadar mı sessiz kalır? Vaaay şimdi ki çocuklar… Oyuncak yerine korku tutuyor elleri, Masal yerine kabus dinliyor geceleri. Ne tacizi bitiyor bu dünyanın, Ne pisliği… Ne karanlığı… Ne insanın içindeki o çürümüşlük… Bir çocuk Bir daha çocuk olamıyor bazen, Bir bakışta büyüyor, Bir dokunuşta kırılıyor, Bir çığlıkta susmayı öğreniyor… Kim öğretti onlara susmayı? Kim aldı ellerinden çamuru, toprağı, oyunu? Kim kirletti en temiz yeri, Bir çocuğun kalbini? Annesine sarılamadan uyuyan çocuklar var şimdi, Korkudan gözünü kapayamayan, Kapatsa bile karanlıkta kaybolan… Bir oyuncak bebek ağlıyor köşede, Sahibi çoktan büyütülmüş… zorla. Bir salıncak boş sallanıyor rüzgârda, Üzerine oturması gereken çocuk Toprağın altında şimdi… Bu dünya… Bu kirli, bu acımasız dünya Çocukları sevmeyi unuttu. Ve en acısı ne biliyor musun? Bir çocuk öldüğünde Dünya bir an durmuyor bile… Oysa bir çocuk demek Bir gelecek demekti, Bir umut, bir yarın, bir nefes… Ama şimdi Çocuklar yarın olmadan gidiyor. Çocukluğum… Sana gerçekten aferin. Sen güzel zamanlara denk gelmişsin. Çünkü şimdi Çocuk olmak… Sadece büyümek değil, Hayatta kalmaya çalışmak.
Cansu SarıyıldızKayıt Tarihi : 21.11.2026 04:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!