Cıkmaz Sokak Şiiri - Suatt Kayiss

Yüreğimin her köşesinde bir çıkmaz sokak,
Çoğu akşam ben bile kayboluyorum içinde.
"Her akşam iki kadeh" deyip kalktığım masada,
Sabahın ilk ışığına döküyorum son kadehi de.
Beynim uyuşmuş belki, zihnim sisler içinde,
Hatta göğsümde çarpan her hücrem yorgun.
Ama kalbim direniyor hâlâ bu zifiri gecede,
Kalemim direniyor, son çizgisinde son vurgun.
Son paketi de demin açmışım meğer hırsımla,
Kültablam dolmuş taşmış, vakit çoktan gecey yarısı.
Sahi, ben sigara içmezdim ki hiçbir zaman,
Ne ara başladım, unuttum... Yaktı beni yokluğun sancısı.
Eski bir plak gibi bir şarkı takılmış odada,
Dönüyor aynı dizede, iğnesi kırık ve yaralı.
Hayal kurmak da parayla değildi ya şu dünyada,
Düşündükçe seni, yazdım sayfa sayfa, karalı.
Gözlerimin kan çanağı oluşunu yazamadım mesela,
Sebepsiz öksürüklerle boğulan o nefesimi...
Tutamadığım gözyaşlarımı düşürürken kâğıda,
Silemedim içimde çınlayan o çaresiz sesimi.
Gerçi fark etmeyecek hiçbir şey, biliyorum,
Diğer kâğıtlar gibi bunun da kaderi aynı.
Buruşturup bir kibrit çakacağım birazdan,
İzleyeceğim kül oluşunu, yutarak acımı.
Kalbinin attığı çığlığa sağır birine yazmak ne saçma,
Gözleri görmeyene rengârenk dünyayı anlatmak gibi...
Ya da duymayan birine en son sesle müzik dinletmek,
Canımı ne kadar yaksa da susturamadım kendimi.
Kendimi sana anlatacak kadar çaresiz kaldım,
Kendi karanlığıma yenildim her dizede.
Sana ulaşmayan bu sesle yine baş başaydım,
Alevler sarmadan önce bu son kelimede.
Şimdi yakıyorum bu kâğıdı, dumanı yükselsin göğe,
Küllerinden doğmayacak bir daha bu garip sevda.
Sana dair ne varsa bu odada kalan,
Gömüyorum hepsini bu son yangınla arka arkaya.
Varsın sağır kalsın dünyan, varsın duyma bu çığlığı,
Ben bu gece son kadehle kapattım defterimi.
Gözlerimi kapatıp çekiliyorum kendi kabuğuma,
Yaktım bu şiiri de, azat ettim kendimi…