Cevat Üstün Şiirleri - Şair Cevat Üstün

Yüksel caddesinin kalabalığında
Karanfil sokağın dost kitabevi tarafında
Bir duvara düşerken gölgen
Şair ceketli çocuğun lazca şarkıları
Kulağımda çınlıyor
Milli müdafa caddesinin başında

sevdan ile odlara atılmış yüreğime
kar tanesi olup düşsen, söndürsen
yalnızlık çırpınışlarımı
omuzuna yaslasam
seni düşünen yorgun başımı

Filizkıran fırtınası eser nisanda, sen yüreğime
İnce ince düşer damlalar toprağa, sen yüreğime
Kırlangıçlar mavi gökyüzüne kanat çırpar, sen yüreğime
Rüzgar gonca gül kokusu savurur, sen yüreğime
İlmek ilmek dokunur sevdanın rengi kilime, sen yüreğime
Yazı müjdeler gelecek günler, sen yüreğime

sesin titrer ona merhaba derken
yüreğin küt küt atar gözünün içine bakarken
bir ergenlik çağıdır yaşadığın severken

Dirseklerini masaya dayadı
Başını avuçlarının içine aldı
Bilişim çağının simgesi bilgisayar ekranı
Ve klavye önündeyken düşündü
Arama ekranına mı yazmalıydı
Yoksa avuçları içine aldığı

Tahtacı Türkmen kızı
İyilik ve doğal güzelliğin
Harfi ile başlar ön adın
Göznuru ile biter adının son harfi
Nuh devrinden uçar gelir
Cudi dağını aşan güvercin

Yüreğimden,
yağmur damlalarının
silemediği adını
gözyaşlarım sildi

Dudağına kelam edeyim
Geçmiş zaman hikayesiyle
Karacaoğlan olsam elif deyi
Mecnun olsam leyla deyi inlerim
Kerem olsam aslı deyi yanarım
Geçmiş zaman hikayesiyle

dağıt saçını güzel, meriç ıslatsın
gün batımında nehir kenarında
yolculuğa çık yüreği kırık balıkçının kayığıyla
gün batar çingene raks eder söğütlükte
bir yudum şarap dökülür dudaklardan
kılarnet bir balkan ezgisi çalar

bahar gelirken yağmurla, gecenin ıssızlığında
ve karanlığında elimi uzatıyorum.
saçlarını okşuyorum.
usulca denizden geçen geçen gemiler gibi
elimi uzatıyorum
Ankara'nın sessiz gecesinde