Cevat Üstün Şiirleri - Şair Cevat Üstün

yılın en kısa günleri
ve gün batımlarında
güneş değil
silüetin ısıtıyor yüreğimi

yaprak olsam, sararır çürürdüm
su olsam, akar kurudum
taş olsam, toprak olurdum
insan oldum da, hepsi oldum

sen baharda yağan
kar gibi eridin
gözümden akıp
kızılırmaga dökülen
damla gibi

mayıs elma ağacında çiçek açarak giderse
haziran da yeşil otları sarıya boyar gider
sen kokulu yaz ile

nisan yağmurunda
ıslanırsın üşümezsin
filiz kıran fırtınası eser
üşümezsin de
aşk yağmurunda ıslanır
üşür yüreğin

dalgalanan gönlüme pusula olsan,
gün maviden turuncuya dönerken.

Günebakan mavi göğe uzanıyor
Kökü toprakta
Kızıl gül mavi göğe uzanıyor
Kökü toprakta
Beyaz papatya mavi göğe uzanıyor
Kökü toprakta

Güneş batarken saçların sonbahar rengiydi
Uzak dağlara yol alan güneş
Maviden bordoya dönüyordu
Taş plakta bir hasretlik türküsü
Uzak dağların gölgesi
Nadasa bırakılmış tarlalara düşüyordu

bozca adanın bir evinde
paslanmış pencere korkuluğu arkasında
nefesimiz geceyi sabaha katar
sardunyalı pencere müjdeler
günün ağardığını
tene değen dudaklar yorulur

seherin sabahında
yağmurlar
yüreğime yağıyordu