Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Sevilmemek neyse de,
Özlenmedğini bilmek yoruyor adamı...
Ulaşamıyor olmak bir yana da,
Her defasında yeniden başlamak,
Tekrar tekrar aynı yoldan geçmek yıkıyor adamı...
Kavuşamamak tamam da,

Dön dünya;
Yalanlarınla dolanlarında dön.
Gidenler zaten kurtuldu.
Sen kalanlarınla,
Gitmekten korkanlarınla dön.
Bu kalp atmaktan yoruldu.

Ya aşkın hakkını,
Ya ağzının payını vereceksin.
Her ne söyleyeceksen,
Bir kez söyleyeceksin.
Ve dünya ne kadar dönse de,
Sen dönmeyeceksin.

Dön ne olur,
Bu gün sabah olunca,
Tüm kainat uyanınca,
Durma sende oralarda.
Bırak gel ne var ne yoksa.
Say ki son nefesimi vermekteyim.

Dedi;
Yaklaştıkça ellerin titriyor,
Kalbin sanki yerinden fırlıyor,
Sevdan çok büyük ama,
Kimse bu kadar sevilmeye değmez,
Birini gözünde büyütürsen,

Dün sana gelirken,
Yolda kendimden geçtim.
Görsen benimle gelmek için,
Nasıl da hevesliydi.
Nasıl da sevinçli,
Nasıl da heyecanlı...

Dünya adil olsa,
Senin ektiğini ben biçer miydim?
Aşkta eşitlik olsa,
Senin ettiğini ben çeker miydim?

Sen ne zaman gülsen, ya da üzülsen,
Ne zaman gelsen, ya da gitsen,
Sevsen ya da sevmiyorum desen,
Kısaca aklıma da gelsen,
Kanıma da girsen ben hep ağlıyorum.
Ya sevinçten, ya kederden,

Bir zamanlar fırtına idim, duruldum.
Cihana meydan okur iken, yoruldum.
Gençlik gitmez sandım ama yanıldım.
Ey ömrüm; ben hangi ara ihtiyar oldum...
***
Hayat sen ne de çok almışsın meğer vaktimi.

Düşme aşka;
Unutsam der unutamazsın.
Kurtulsam der kurtulamazsın.
Kendine ne desen avutamaz,
Kimsede teselli bulamazsın.
***