Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Sen hep ben derken ben hep sen dedim.
Biz bu yüzden aynı dili konuşamadık.
Sen hep git derken ben hep gel dedim.
Biz bu yüzden aynı yerde buluşamadık.

Ayrılmak mı?
Her an yüreğimdesin, ayrıldığımız yalan,
Unutmak mı?
Her an aklımdasın, seni unutmak haram,
Yaşamak mı?
Bu günümüze şükür, kanıyor olsa da yaram,

Bu ayrılığa başka sebep arama.
Sen sevmeden sevilmek istedin,
Ben sevilmeden sevmekten vazgeçtim.
Hepsi bu...

Ya nazın yüreğime ağır gelirde,
Kaçmalarından yorgun düşersem,
Ya bir gün sana elveda der de,
Ardıma dahi bakmaz gidersem!
Ya kulaklarım sağır olursa...
Seslendiğinde duymazsam.

Yokluğuna dayanmak,
O kadar da imkansız değilmiş.
Azalıyor işte milim milim...
Biraz derdim.
Biraz kendim.
Biraz kederim.

Azar azar gidiyorum.
Önce rüyandan sonra dünyandan.
Birer birer eksiliyorum.
Önce gönlünden sonra ömründen.
Gayrı ne sen üzül,
Ne de ben acı çekeyim.

Ey sevgili ben seni sevmişim bir kere, güzelliğin bahane,
Hep ardından gelmek istemişim, yolumu kaybettiğim bahane,
Beden bende kalmış lakin can sende buna ne çare,
Bir ölüden farksızım ruhumu arıyorum, yaşadığım bahane.

Gözlerinin derinliklerinde gördüğüm ne eladır ne de kahve,

Bir zamanlar senden giderken,
Gözüm arkada kalırdı,
Hatırla...
Kapıya kadar gider,
Sonra geri gelirdim,
Ardından bir daha ve sonra,

Duydum ki herkesi ben sanıyormuşsun,
Beni de herkes…
Oysa diğerleri ile tek ortak yanımız,
Aldığımız nefes…
Duydum ki sen beni el gibi saymışsın.
Aşkımı ise gelip geçişi sanmışsın.

Bakıyorum da hiç bakmıyorsun.
Sana bir haller oldu bu aralar,
Aramıyor, sormuyorsun.
Yaşanmış bunca şey varken,
Her şeyi yok sayıyorsun.
Bakıyorum da hiç bakmıyorsun.