Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ne zaman adını ansam,
Bir yıldız düşer gökyüzümden,
Bir çiçek daha solar,
Gönül bahçemden.
Güneşim benden saklanır.
Yüreğimde fırtına kopar,

Tohum bitkiye,
Bitki meyveye dönüşür.
Dert gidip sahibine,
Doktor ise dertlisine yetişir.
Ruh kaçıp özgürlüğüne,
Toprak ölüsüne kavuşur.

Ben ne zaman görsem seni,
Dilim dolanır,
Kelimeler boğazıma dizilir,
İçimi bir sevinç kaplar, dizlerimin bağı çözülür,
Sakladığım tüm duygular, hemen göz önüne serilir.

Aklında olanı söylemek kolay da,
Yüreğinde olanı gizlemek ne zormuş.
Gitmek isteyene yol vermek kolay da,
Dönmek isteyene yok demek ne zormuş.

Ben beni nimet sanmıştım...
Meğer ona külfetmişim.
Yükünü alırım sanmıştım...
Meğer yükü benmişim.
***
Sevdikçe gönlünde yer eder,

O değil de...
Madem ki ağlayan sensin,
Neden gözyaşı benden akıyor.
Diyelim ki ateş senin yüreğinde,
Öyleyse alevi neden beni yakıyor...
***

Bazen seni öyle çok özlüyorum ki,
Duygularımı hissedeceksin diye,
Ödüm kopuyor...
Yollarına düşüp gelmeyi,
Öyle çok istiyorum ki,
Bir gün beni çağıracaksın diye,

Öğrenemedim, sevilmeden sevmemeyi,
Sevdiğini söylemeyene sevdim dememeyi...
Öğrenemedim, kör kütük âşık olmamayı,
Aşkı bilmeyene sevdin mi diye sormamayı...

Öğrenemedim işte kimseye bağlanmamayı,

Öğret bana...
Kor ateşe dokunup yanmıyorsun,
Bir hayale kapılıp kanmıyorsun.
Sevip sevip aldanmıyor,
Maziyi asla anmıyorsun.
***

Öğret bana...
Ateşe dokunup yanmıyorsun,
Hayale kapılıp kanmıyorsun,
Sevip sevip aldanmıyor,
Aşka bile inanmıyorsun.
***