CAVİDAN
Gönül mülkümün sultanı
Ey Cavidan, cemâlinle gönlüme düştü bir ziyâ, Hüsnüne meftun oldu bu gönül, bulamadı devâ. Zülfünün her teli sanki geceden kopmuş bir nişan, Gözlerinse sevdâ ehline açılmış iki cihan.
Ruhumun ikliminde sen açan gonca-i gülsün, Bülbülün dilinde saklı, gönlümde tüten bülbül sesisin. Bir nazarın değse yeter, bahâr olur hazânım, Senin aşkınla şenlenir virâne gönül hanım.
Ey yâr, firâkın düşse gecelerime hicran olur, Sensiz geçen her dem ömrüme ağır bir ziyan olur. Vuslatın bir bayramdır, hasretin bin keder, Sana kavuşmak için bu gönül nelerden geçer.
Ne mülk isterim senden ne de taht u tâc, Bir tebessümün yeter, gönlüme olur ilâç. Sana yazdığım her gazel aşkımın nişanesi, Her mısrada saklıdır kalbimin bir parçası.
Cavidan, ey ömrümün bitmeyen bahârı, Sen oldun gönül mülkümün en kıymetli yâdigârı. Eğer aşk bir kitapsa, sensin ilk satırım, Eğer ömür bir şiirse, sensin son mısram.
Ne kalem anlatabilir ne mürekkep seni yazar, Güzelliğin karşısında bütün kelâm susar. Ben seni bir heves değil, bir ömürlük sevda bildim, Dünyaya bin kez gelsem yine seni sevdim.
Süleyman ÖzgüvenKayıt Tarihi : 20.11.2026 02:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!