Evren koca bir boşluk.
Ben, o boşluğun içinde
zamanın parmaklarından sızmış
isimsiz bir toz zerresiyim.
Yönümü sorarsan,
Soğuktu ayazında kıştı mevsiminde Ankara,
Biraz senin sıcaklığın biraz Ankara ayazı hissizdi.
En çok sendin Ankara'da sevdalık,
7.caddeden gülümsedin meyhaneden geçtim akşamın ışıklı caddesinde bir tek senin sıcaklığın işte senin,
Sen ki gülümsemenle zihnimde ışıklı yolsun ki evimim,
Seslendiler ayaklarımda derman yoktu kalbimde ışıklı yolun gülümsemesi zihnimde bakışın kalbime takılan kirpiklerindeki ışık hüzmesiydi,
Bir kaç ay önce aynı masa uzun çekim kahve ve biz,
Aynı masa yarım rakı, içimde derin özlem..
Ruhum göçmen kuş gibi belki sana değer bir yer..
Yokluğun Refikada susturduğun Nazım meyhanesinde dilimde sen sorma rakının buğusun şerefe sevgili bütün demlemeler sen ..
Yokluğun bir gece, her gece sabahı gelmeyen…
Her yudumda kaç kez eksilir Elifin sen diye …
İsmim bile bana ait değil artık.
Dokunduğum her şey…
Geceye dönüyor.
İstediklerim—
Suyun altında kalmış bir nefes.
Konuşsam kırılacağım,
Yazıyorum; kelimelerim kanat,
Beni anlayan bir kalemin gölgesinde
Usulca özgürleşiyorum.
Üniversiteye yeniden dönsem,
İşte çiçek açtığım o iki yıl
Sevgi, insanın kendi kalbine
usulca gelen bir uçurum mu,
yoksa düşerken bile
tutunmaya çalıştığı son dal mı?
Ben, vicdanımla kalbim arasında
Gözlerinde ,
Özlem yüklü bulutlar dağılsın ,
Sevgilim gamzeme hasretliğim var ,
Kipriklerindeki günde batımlara ,
Ciğer yanığı var her adımda.
Bir afet geçti—
her şeyi alıp götürdü.
Ama asıl yıkım
geriye kalandı.
Hayat, yüksek doz alınmış bir ilaç gibiydi;
Alkolle bile susturmayan, öldürmeyen değil mi?
Morfinin etki etmediği bedenimdi
Söz sana eşiğinden geçmeyendim..
Yüreksizdim ki ...
Okuduğum lanet bendim,
Baba, anlatacak çok şey birikti…
İçimde sana çıkan yollar var,
Her gece ayak izlerini aradığım.
Ben seni çok özledim desem,
Bir yıldızın kanadına tutunup
Melek olup düşer misin rüyalarıma?




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!