Gönlümden kuşlar geçiyor,
her biri bir düşüncenin kanadı.
Sessizce konuyor kalbimin kıyısına
ve yine sessizce uçuyorlar.
Yüzüm güneşe dönük,
Adım Elif’ti belki—
ince, uzun, tek başına.
Bir harf kadar yalnız,
bir kelime kadar yarım.
İnsan en çok sevdiği kıyıdan çekilir
Korkuyorum…
Gecelerden biraz.
Rüyamda
küçük bir kız çocuğu
ellerimden tutuyor.
Bir karavan,
bir kahve,
bir sahil,
bir de sen…
Deniz kıyısında bekleyen
Ciğerim mevsimsiz tutulmalarda.
Göğsümde yitirilmiş sonbaharlar…
Takvimsiz, adı konmamış, hazansız.
Kaç mevsim eksildim,
kaç kez döküldü içim?
Tozu dumana kattığım yıllar
seni geride bıraktı sandım.
Oysa insan
en çok sevdiğini
gidebildiği yere kadar götürebiliyormuş.
“şiir” yazdırma demiştim…
Kelimelerim kanat, ruhum sana emanet.
Beni anladığın anlarda
Efe’nin dünyasında
abla,
teyze yarısı,
tavlada oyun arkadaşım kahkaham,
.
Eylül'dü, değil mi?
Seninle aynı göğe baktığım
ve bir mevsimi insan sanıp
adını kalbime koyduğum ay...
“Elif'im” derdin.
Gönlünün kıyılarında alabora olmuşum,
Rüzgârında kimi zaman fırtına,
Kimi zaman ılık bir meltem eserdi;
Estiğin anlarda alıştım,
Ne de olsa rüzgârında savrulmak benim kaderimmiş gibi.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!