önce evin girişini aradım, buldum da zili yoktu;
sonra yürümenin zorluklarını hatırlattı bana bu ev.
evin ev olması için daha kaç kere yıkılması gerekti?
oysa benim evim şiirdendi, şiir evimdi benim.
sonra birer birer eksildi kelimeler, uzaklaştılar;
benden uzaklaşamadılar, evden uzaklaşmışlardı.
çamurdan bir ev yaptım ben de, zilini gizledim.
kapının rengine karar veremedim sonra, bulurlardı.
bulmalarını istemiyordum, artık uzaktaydık biz.
şiiri böylesine özlemle anmamıştım önceleri,
şimdiyse hasretinden kelimeleri pişiriyorum. gönlümdeki yerlerini özlüyorum en çok da..
Kayıt Tarihi : 28.10.2026 00:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!