Bülent Öntaş Şiirleri - Şair Bülent Öntaş

Pencereden bakan o göz, kiminsin sen, kiminsin sen
Hangi vakitlerde ırak, hangisinde deminsin sen
Gel de göreyim cemalin, sileyim varsa vebalin
Gece uykuda avare, salın da gel şafağıma
gündüzüm-sen/günümsün sen...

ellerin kanamadan
zahmetsiz
sevemezsin sevgiliyi
kendiliğinden
biten bir şey yoktur
gül bahçesinde dikensiz

Söyle nasıl anlatayım seni kendime
bal dudaklarının esiriyim işte, yana yana
kuru ekmeğe sürsem seni, un utanır toz olur yeniden
gözlerinin sonsuz seyircisiyim
kirpiklerime sürsem seni, kaş utanır kalemliğinden
sevgili

Bütün küfürleri bir bavulun içine koyup
kimsenin uğramadığı
terkedilmiş
tarihi bir şehrin meydanına bıraktım
döktüm
sağa sola saçmadım asla

Kaç gün oldu
kaç saat
aralık bırakmışsın
kapıyı giderken
nasıl göreceğim seni
bundan sonra

…
gün yola düştü
bir konserve kutusuna sığacak kadar arzularla...
sabahın şafağını kim neylesin?
keder yazılıydı yine duvarda.
can tene düştü

erken vakitte
derin bir düşünceye dalmışım
sevdalanmışım meğer
bu imiş başıma gelen
gece sessizce süzülmüş üzerimden
farkında değilmişim meğer

Hiçliğe şiir yazmadığımı söyleyemem. Kendini hep sananlara da sözüm olmuştur tam vaktinde...Mesele sadece varlık yokluk, azlık çokluk olduğunda evvel aynaya bakarım, haddimi bilirim kendimce...

Övgülerim vardır, yergilerim de... Hayata dairdir olay örgülerim, soran olursa mısralarımı iki ters bir düz, olduğu kadar kanaviçe...

Hiçbir güce tapınmadım ömrümce...tutkularım oldu beyazın bulutuna, mavinin en göğüne, kızılına sabahın, yemyeşil bir ormanın kardeşliğine... yaslanıp sevgilinin göğsüne yaşadım rengi ahengi keyfince...

Korkuyor
Öte git deme
İhtimalinden
İnsan
Kestiremiyor
Ne yapacağını

Geceyi yırtıp atmak varken neden şiire dokunur ellerin?
Dizeler kusursuz belli ki, suç var ise mutlak yaban ellerin.
Sahte korkular da yer eder içimizde kimi zaman,
Öyle uyanmak niçinsiz bir sabaha;
budur, budur işte senin asli kusurlu kederin...