Bu Gece Şiiri - Selami Aydemir 2

Bu gece,
adım bir nöbet listesinde,
dalgaların ritmine yazılmış.
Biraz ayaz,
biraz siren sesinde bekliyorum.

Monitörde düz bir çizgi gibi
akıyor zaman.

Hiçbir şey olmuyormuş gibi…

Oysa içten içe
arrest olmuş bir zamanın içindeyim.

Uykusuzum.

Bu, yalnızca
yirmi dört saatin yorgunluğu değil.

İçimde hâlâ
ambulans ışıkları gibi yanıp sönen
bir kadının sesi.

Yıllar önce bir acil vakadan kalan,
kimsenin görmediği
o travma yerinden geçiyor
her gece.

Ben,
herkesin evine güvenle döndüğü saatlerde
bir yerlere yetişme telaşını öğrendim.

Bazen bir karton bardağın
avuçlarımda kalan sıcaklığında,
bazen gökyüzünde
kanadı kırık bir martının düşünde
öylece kalıyorum.

Nabızsız.

Bana şifa sözü veren olmadı.

Ama her gece
içimdeki yaşam belirtilerini
biraz daha azaltan
çok şey yaşadım.

Sanki eski bir triaj kartı gibi
aynı kayıpları taşıyor hayat
ve her seferinde
aynı yerden kanıyor.

Ben susuyorum.

Çünkü acıların adı yok.

Bu, sadece bir nöbet değil.

Bir kalış.

Bir resüsitasyon bekleyişi.

Belki hayata dönmeyecek birini
gözlerini açacakmış gibi beklemek…

Belki de
insanın kendisini
yeniden yaşama döndürmeye çalışması.

Ah…

Nasıl da insanca,
nasıl da çaresizce.

Ve gece boyunca
bir tek şey aklımda

Kalbim durduğu yerde değil,
beklediği yerde yoruldu.