Biz Şiiri - Türker Uludüz

Bensiz bıraktın beni; zaten senle ben "ben" değildim.
Meleğimdi seni öpen, sarılan ve sarıldığında gözlerini kapayan.
Ben değildim bütün bir dünyayı önce karşıma, sonra avucuna alıp silkeleyen.
Ben değilim seni her gün yavaş yavaş ancak karalamadan, kötülemeden ve silmeden öldüren.

Her ne kadar istesem de önce ellerime sonra toprağa karışmanı
Ellerime değmeden toprağa karışacaksın.
Gözlerime değmeden gözlerin, kıyametle tanışacaksın.
Sana sen olarak sarılacak, öpecek ve gözlerini kapatacak senin; yaşadığımı yaşayacaksın.

Lanet etmiyorum, umarım yaşamazsın.
Ancak görüyorum, artık kör değilim.
Benim de var ölesiye döveceğim bir melek.
Benim de var tanışacağım bir kıyamet.

Bana seni anlatan şey işte o: bakmadan da görülen.
Hiç gitmeyen, bir an olsun pes etmeyen, yorulmayan, içmeyen.
İçini açlıkla sınanıp hinlikle donanmış farelerle kemiren.
O şey, şeytanım... Ve sana benden daha yakın.

Yumuşamaz o, kapatmaz bir an olsun gözlerini.
Nasıl savunacaksın kendini, sevgilim?
Seni senin karanlığında yakalayacak.
Olur ki aydınlığa çıkarsanız, görürsün; benim gölgemi taşıyor, boğ onu... Boğ görmeden seni.