Biraz Şiiri - Türker Uludüz

Çocuktan biraz, adamdan biraz, hiçten çok...
Elimde tutuyorum ayaklarımı, yürümek zor.
İhtiyarlamışım; saçlarım kır, gözlerim solgun.
Biraz pişmiş, biraz olgun, hiçbir şeyle dolmuş.

Ellerim çok defa dondu, ölüm karşımda.
Gözleri kapalı; gözlerini görmeden kapatır.
Gözlerini gözlerim kapalıyken görmesem şaşarım.
Gömülmeyi bekleyen bir canavarım var, şu an ona biraz yakınım.

Görüşmeyi bekleyen bir yakınım var, aramız iyidir.
Herkesin içindeyken izler beni, biraz sinsidir kendileri.
Yastığa koyunca bu cüzzamlı kafayı, ellerini boğazıma dolar;
Beni annemden iyi tanır, abimden iyi döver, babamdan biraz daha gamsız!

Sonunda! Sonunda, sonunda, sonundayım...
Maskemi takarken arkanı dön, karşına ben gibi çıkmayayım.
Ancak bu maskeyle de ben gibiyim; başkasını takayım.
Burnu büyük mü olsun, gözleri biraz küçük olandan mı?

Unutamıyorum... Unutamamaktan utanıyorum ve utanmaktan uyanıyorum.
Kafatasıma kıyasla ufak sorunlarım var, kalbime sığdıramıyorum.
Derim yırtılıp içine mükemmel bir kemik topluluğu konurken
Omurgam hariç tüm kemiklerim biraz kırılıyordu.

Görüşmeyi bekleyen bir yakınım var, aramız iyidir.
Çocuktan biraz, adamdan biraz, hiçten çok...
Maskemi takarken arkanı dön, karşına ben gibi çıkmayayım.
Sonunda! Sonunda sol değil, sağ tarafımdayım.