Bir Ölmedim Bee Şiiri - Süleyman Özgüven

Ben her gün kendimi gömdüm de,
bir ölmedim be…
Her gidişinde bir parçamı bıraktım,
her susuşunda biraz daha eksildim.
Sen gittin, ben kaldım;
yokluğunun içinde yıllarca yaşadım da
bir ölmedim be…

Sen mi korkacaksın topraktan?
Korkma…
Toprak sana değmeyecek.
Ben seni öyle bir tanıdım ki,
mezar bile seni kabul etmeyecek.

Ben sana ömrümü verdim,
sen bir vedayı bile çok gördün.
Ben geceleri adını içimden geçirip
sessizce ağladım,
sen başka sabahlara
hiçbir şey olmamış gibi uyandın.

Ben her gün kendimi gömdüm de,
bir ölmedim be…
Seni unutmak için kendimden vazgeçtim,
kendimi senden kurtarmak için
bin kere öldüm.
Ama ne zaman “bitti” desem,
içimde bir yer
yeniden sen diye kanadı.

Şimdi çıkıp karşıma
“Beni hâlâ seviyor musun?” deme.
Sevgi mi kaldı sanıyorsun?
Benim içimde senden geriye
sevilecek bir insan değil,
unutulması bile zor bir yara kaldı.

Sen mi korkacaksın ölümden?
Korkma kitapsız…
Sen hayattayken
kaç insanın kalbini toprağa verdin,
bir de mezardan mı korkacaksın?

Ben her gün kendimi gömdüm de,
bir ölmedim be…
Ama senin bıraktığın yerden
bir daha hiç doğamadım.

Ve bir gün ölüm gelip de
kapını çaldığında,
sakın benden kalan o ahı
toprağın altına götürebileceğini sanma.
Çünkü ben seni çoktan
içimde öldürdüm.

Korkma… toprak sana değmeyecek.
O bile senden tiksinecek, kitapsız.
Çünkü ben bir ömür seni sevdim,
sen bir ömrü harcadın.
Ben her gün kendimi gömdüm de
bir ölmedim be…
Sen ise daha yaşarken
insanlığını gömdün.