Bir Gömleğin Cebinde Sonbahar

Bir gömlek asılı gecenin duvarında,
omuzlarında solgun bir akşam,
yaka ucunda unutulmuş bir rüzgâr.
Cebinde sonbahar uyuyor.

Ay, kumaşa ince bir gölge bırakmış;
hangi elin sıcaklığından kaldı bilinmez.
Bir koku geçiyor oradan/odadan
eski bir bahçenin
yağmurdan sonraki susuşu/susuşun gibi.

Pencere aralığında
sarı bir yaprak üşüyor.
Gecenin saçlarında
dağılmış bir yağmur sesi/sesin gibi.

Gömleğin boşluğu
bir bedenden daha derin;
sanki yokluk
bir kumaşa sinmiş de
yavaşça büyüyor.

Düğmelerde akşamın pası,
ipliklerde kırılmış bir zaman.
Bir cep,
içinde kimsenin bilmediği
küçük bir karanlık taşıyor.

Ne bir isim,
ne bir ses,
ne de dönüp bakacak bir yüz...
Yalnızca
kumaşın kıvrımında
uyuyan bir mevsim.

Gece koyulaştıkça
gömlek biraz daha uzaklaşıyor.
Duvar susuyor.
Pencere susuyor.
Ay, kendi ışığından çekiliyor.

Ve birden
bütün oda
bir insanın yokluğuna
benziyor.

Sabaha karşı
rüzgâr yakasına dokunuyor.
Bir an
sanki eski bir gökyüzü
kımıldıyor kumaşta.

Sonra hiçbir şey.
Yalnızca
cebin derinliğinde
üşümüş bir sonbahar
ve kimsenin duymadığı
ince bir hüzün.
Bazı yokluklar
bir insan kadar değil,
bir mevsim kadar sürer.
S.GÖL