Acının Yurdu Şiiri - Seyrani Göl

Acının bir yurdu vardı;
hiçbir haritanın kabul etmediği.
Sınır taşlarını yaralar tutar,
her geçişte biraz daha kanardı insan.

Yağmur, şehrin yüzünden bütün aynaları sildi;
pencerelerde akşamın kararmış izi.
Gece, kendi kuyusuna eğilmiş,
dipte unuttuğu sesi arıyordu.

Ben seni düşünmüyordum artık;
düşünmek, bu kadar derine inemezdi.
İçimde, adını bilmediğim bir şey kemiklerime eski bir sızı giydiriyordu.

Bazı acılar kapıyı çarpıp gitmez.
Menteşelerinde ağır ağır kararır zaman.
Bir gün kendine dönmek istersin;
eşikten içeri giren, senden kalma bir yabancıdır.

Gözlerimde yırtılmış bir atlas;
her çizgi, dönülemeyen bir yeri gösteriyor.
Nehirler denize ulaşıyor, ne fayda;
senin sustuğun yerde dünya içinden kuruyor.

Dünyanın alnında silinmeyen bir leke,
taşların altında yarım kalmış yüzler.
Bir çocukluk, bir ev, bölüşülmeden kalmış ekmek;
toprak, kimsenin tamamlayamadığı cümlelerle dolu.

Ve aşk, bütün bu yıkıntının ortasında,
kendine bir mezar kazmadı.
Köklerini karanlığın en derinine saldı;
acının hüküm sürdüğü yerde bile
bir kalp, atmayı unutmadı.
S.GÖL