Elleri cebinde bir kadın

ceketsiz gezemediğim akşamlarda, mevsimin adıdır hülya
hem döken hem savuran, elleri cebinde bir kadın

çok konuşasım var bir dinle;
bir dinle meylenseydin bana,
meşru kılardık bütün sevmelerimizi.
aşkı günaha bulamadım, neredeysen oradaydı.
ben şiirimi muhafaza etmeye, en çocuksu yerimden taliptim,
bulamadım, nereye koyduysam orada.

bir duysaydın, hiç değilse,
ki değildi,
dilimden kalemime dökülen kelimeler,
bedenimin savruluşu, oradan oraya.

elleri hem döken,
hem savuran,
cebimde bir kadın;

tenhalarda seni solumak, ne seleserpe
ne serin mevsim oluyor,
şiir yazmak ne uzun gece hülya,
her hecesi ruhuma dokunan ne bitmez mükafat.

sen, yazı gözlerinden yazdıran kadın
ve yüreğinde öpülmedik yer kalmayıncaya,
dudaklarımdan sonra gelen.
şiirli gecelerde güneş kadar aheste.

adın bende bir masaldır hülya
üç elma düşüyorsa gökyüzünden
seni düşünmek ne bereketli iştir
ve kayıyorsa bir yıldız
avuçlarımda bir dilek filizlenir.