Bile İsteye Şiiri - Ömer Albayrak Hayat Mr

Kavuşacağım diye sevmedim seni,
kavuşamayacağımı bile bile
içimde büyüterek sevdim.

Öyle bir sevda değildi bu,
kapısını çalıp
“geldim” diyebileceğim...

Biraz akşamüstüydü,
biraz eski bir şarkı,
biraz da kimseye anlatamadığım
o uzun susmalar...

Adını koymadım.
Adı konunca bir tarafı eksilir korkusu oldu hep.
Bir çiçeği koparmak gibi,
bir yağmuru avuçlamak gibi,
bir kuşun kanadına
“kal” demek gibi...

Uzaktan sevdim.
Yakınındayken bile
uzaklığını hissederek.
Bir bakışın yetti bazen,
bir gülüşün
günlerce sürdü içimde.

Akşam oldu.
Şehir ışıklarını yaktı,
sokaklar kalabalıklaştı,
herkes bir yerlere yetişti.
O saatlerde içimde sana ayrılmış yer
daha da büyüdü.
Kimse bilmedi.
Kimse sormadı.
Zaten anlatmaya kalksam da
kelimeler yetmezdi.
Sevmek dediğin kuru kuru “seni seviyorum” demek değil ki yetsin
Sevmek;
Telefonu eline alıp
Mesaj yazamamak,
Bir şarkı duyunca onu hatırlamak,
Kalabalığın ortasında tek bir yüz aramak,
Gece olunca, yastığa başını koyduğunda
“acaba şimdi ne yapıyor?”
diye düşünmektir.
Ve sonra
Hiçbir şey olmamış gibi
sabahı karşılamaktır.

Kavuşacağım diye sevmedim seni.
Bir gün gelir,
her şey değişir,
bütün yollar aynı kapıya çıkar
diye beklemedim.
Sadece
varlığın yetti bana.
Bir yerlerde olduğunu bilmek,
aynı gökyüzüne bakmak,
aynı yağmurun altında
başka başka sokaklarda ıslanmak...

Yetmedi aslında ama
Yetinmesini öğrendim.
Sevmek kavuşmak için değil,
kavuşamayacağıni bile bille yanmaktır
Pervane nin mum ışığına sevdaya düşüp, sonunda dayanamayıp ateşin içinde yanmasıdir
Ben pervane sen ateş
Öyle geldin.
öyle kaldın.
Bir türlü tamamlanmayan
güzel bir cümle gibi...
Sonuna nokta koyamadım.
Koysam bitecekti.

Bitmesini istemedim.
O yüzden gecenin bir yerinde
adın geçiyor içimden.
O yüzden herkesin ismi sen
O yüzden herkesin gözleri açık kahve
O yüzden...

Kimse duymuyor.
Kimse bilmiyor.
Ve her defasında
aynı yerde durup
aynı şeyi söylüyorum:
Kavuşacağım diye sevmedim seni...
Kavuşamayacağımı bile bile
içimde büyüterek sevdim.
Galiba
Sevda dediğin şey tam da bu olmalı.

Ulaşamayacağını bildiğin bir kalbe
yine de bütün canınla
“belki” diye bakmak...