Bazen gitmeli insan
Alışılmıştan gitmeli
Ezberlerden gitmeli
Kendini feda etmeli
Yaşayacak biri varsa ötelerde
Yokluğu, başkasının varlığını
Yanımda olman birşey değiştirmemişti
Aklımda olan sen değildin
Belki sen benle çok mutluydun
Ama ben mutlu değildim
Hiç bir zaman da olamadım
Ben sana aşık değildim
Duygu yüklü dizelerde
Kendimi buluyorum
Sal gitsin diyorlar,
Dert etme bu kadar herşeyi
Oysaki bilmiyorlar ki
Ben böyle mutluyum.
Bir gün okur musun bir yerlerde bilemiyorum
Birilerinden duyduğunda kim yazmış bunu der misin
Meğer ne çok seviyormuş bu satırları yazan o kadını
Ne zalim bir kadınmış, hemde ne kadar zalim
Böyleleri hak etmiyor, böyle bir şiiri der misin
Hiç birini bilmiyorum be kadın, bilmiyorum işte
O ben değildim geceleri senin için sabahlayan
Senin hayalinle günleri kovalayan
Sana kıyamayan ben değildim
Hayır ben değildim zannettiğin kişi
O saçlarını ilmek ilmek okşayan
Bir tebessümüne, bir çocuk gibi sırıtan
Kimse dolduramadı yerini
Kimse sen kadar iz koyamadı
Sen kadar olamadılar hiç.
İçimde dışımda,
Hiç kimseyi sen gibi sevmedim,
Sevemedim, senden sonra da kimseyi.
Yüreğim pek
Gönlüm seninleydi
Vur dedim feleğe
Bir kez daha vur
Bunca vurmuşluğun varken
Bir daha vursan ne çıkar ki
Bazen bir gülümsemeyi
Bazen bulabilirsem eğer
Bir merhameti sevdim
Karşılıksız gelenleri
Sonrasız sevenleri
Ama her şeyden çok olanı
Belki günün birinde bir pazar yerinde
Henüz adını bilmediğin bir cadde köşesinde
Yada ilk defa gittiğin bir şehirde
Ben gelirim aklına, tek kaldığın bir anda
Biran gelir gökyüzüne baktığın bir esnada
Güneşin kavurucu sıcağı altında
Yıl 1922;
Ümitler karamsar,
Bekleyişler donuk,
Ülke işgal altında.
Herkes payını almış kendince.
Kağıtlar planlarla dolmuş,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!