Bütün kağıtlar defterler bitti
Mısralar bitti, kelimeler bitti
Sözcükler tükendi, diyecek kelime kalmadı
Ah babam aslan babam
Bir sen bitmedin içimde
Gidişinin ertesi hafifler dediler acılar
Seninle aynı şehirdeyiz
Döndüğüm köşede sen
Baktığım her yerde yine sen
Hicap duysam da
Seninle aynı şehirde olmaktan
Yinede utanıyorum
Dik babam güçlü babam benim
Eğilmez babam, bükülmez babam
İçinden ağlayan ama
Dışında güçlü babam
Arkamdaki dayanağım benim
Cesaretin ne olduğunu öğrendiğim
Dışarı da gül sümbül vardı
Benim baharım sende kaldı
İçimde yangınlar beni aldı
Bana yaptıkların kar mı kaldı
Kar mı kaldı sana oy oy oy...
Bahar gelmiş senin neyine
Çiçek açmış gönül seyrine
Girmemişse kimse gönlüne
Yanına kalır bütün bu çile
Oysa bahar bir hoştu
Mülteci isteklerim vardı
Benim olmayandan çekip gitmek gibi
Vurup kıran, parçalayan beden
Ve hiçbir şeyden korkmayan ben
Bir tek gözlerinden gidemedim
Seni bir türlü terk edemedim
Herkes unuttu beni
Yola çıktıklarım da
Yoldan topladıklarım da unuttu
Düşmesin diye elimi uzattıklarım
Düşüp yerden kaldırdıklarım
Unuttu beni herkes
Öyle büyük hayallerim yoktu
Üfleyerek güneşi söndürmek gibi
Yada yıldızlardan ikisini çekip düşürmek gibi
Benimki küçük hayallerdi
Mesela her gün gülümsüyor olmak gibi
Veya dünyadaki tüm fakirleri doyurmak gibi
Kime güvensem, inansam o kırdı beni
Hani çok severdin, bi sorsaydın bari
En çokta ben severdim yemin olsun ki
Madem çok özledin, dön artık geri
Dön artık geri
Çekip gidesim var bazen
Bilmediğim ücra yerlere
Beni hiç tanımayanların olduğu yere
Yeniden başlayasım var hayata
Bir çizgi çekip öncelere
Yeni başlangıçlarla, yeni yüzlerle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!