Yorgunum
Kendimi yalnız hissediyor
Ve de toparlayamıyorum.
Bedenim büyüdükçe,
Ben küçülüyorum.
Özlüyorum kendimi
Kendimle yalnızlığı seviyorum ben
Kimse ile konuşamadığım herşeyi,
Kendimle konuşabiliyorum çünkü.
Utanmıyorum, sıkılmıyorum
Kendime anlattıklarımla rahatlıyorum
Yanlızlığı seviyorum ben.
Şimdi kendimle yalnızım
Baş başayım ve karşımdayım
Ne kuru gürültüler
Nede o samimiyetsiz
Kalabalıklar var yanımda
Dünya hapishanesindeyim
Keşke hiç çıkmamış olsaydın önüme
Beni amansız bir aşka bırakmasaydın
Her köşe başında
Anlamsız bir sen aramasaydım
O seni tanıdığım gün
Olmasaydı keşke hiç
Ben hüzünlerin uğrak noktasıyım
Varsa üstünde bir yük bana bırak
At gelsin sana ağır gelen her şeyi
Alışkınım ben her şeyi üstlenmeye
İyi ol sen yeter ki, kötüler bana kalsın
Üzülme üzülürüm diye, ben senin yerine de üzülürüm
Hiç kimseye aşık olamazsın sen
Kimse sana can olamaz, canan olamaz
Bir kuru ömür ile tek yaşayacaksın
Kendinden başkasını sevemezsin sen
Ölene denk ben gibisini de göremezsin
Öylece bakacaksın bir sütre gerisinden
Sana kızgın değilim baba
Bırakıp gittiğin için kırgınım biraz
Toprak bir gün seni alacaktı biliyorum
Ama ben hazır değildim buna
Seni affeder miyim diye bile
Soramayacaksın bana artık
Gönül yollarından geçen
Kırılgan köprülerden geçerek
Sana ulaşmaya çabalıyorum
Attığım her adımda sendeliyor,
Ufalıyor, parçalanıyorum.
Biliyorum keşkeler ile
Dur dokunma kendine
Seni senden kıskanırım
Dokunma tenine boş yere
Benimde hakkım var sende
Bal dudaklım, al yanaklım
Dokunmaya kıyamadığım
Kalp kırık, gönül buhranlı
Gözler ötelere dalgın
Bakışlar sönük
Kelimeler kuru gürültü
Gönül sevgiye aç ve hicranlı
Istırap ise bir ömür parçası
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!