Benim Babam Dev Gibiydi Şiiri - Mehmet S ...

Bir Evladın Son Vazifesi Bazı evlatlar babalarının elini çocukken tutar, büyüyünce bırakır. Bazılarıysa babalarının elini, hayatın bütün yükünü taşıdıktan sonra bile bırakmaz. Bu hikâyenin kahramanı, çocukluğunda karşısında dimdik duran bir adamın oğluydu. Babası, bir doksan boyunda, iri yapılı, sert mizaçlı bir adamdı. Çevresinde Cehennem Zebânisi diye bilinirdi. Öyle kolay kolay kimseden özür dilemez, teşekkür etmeyi de pek bilmezdi. Sözü sert, duruşu heybetliydi. Fakat hayat, en güçlü görünen insanı bile bir yatağa mahkûm edebiliyordu. Son on yılında ayakları tutmadı. Bir zamanlar koca dünyaya sığmayan adam, yatağından kalkamaz oldu. Bu yıllarda yanında bir kadın vardı. Eşi... Yıllarca aynı yastığa baş koyduğu, iyi gününde de kötü gününde de elini bırakmayan kadın. Onun altını temizledi, yemeğini yedirdi, bedenini yıkadı. Kendi yorgunluğunu bir kenara koyup eşinin her ihtiyacına yetişti. Adam ise bütün bunlara rağmen neşesini kaybetmedi. Birisi hâlini sorduğunda kendine has bir ifadeyle, "Çokamel gibiyim." derdi. Oğlunun hafızasında en çok kalan şeylerden biri de babasının sırtını kaşıtmak istediği anlardı. Eskiden kimseye minnet etmeyen o adam, artık oğlundan yardım isterken mahcup olurdu. "Kusura bakma, biliyorum seni de yoruyorum ama..." Oğlu sırtını kaşırdı. Babası ardından, "Allah razı olsun. Tamam, bugün bir daha seni yormayacağım." derdi. Aradan beş dakika geçmeden yeniden seslenirdi: "Yormayacağım seni dedim ama yine desteğine ihtiyacım var. Kusura bakma." Oğul için artık bu cümleler bir şikâyet sebebi değildi. Her defasında babasının sesini duymak, onun bir isteğini yerine getirmek istiyordu. Bir gün telefon çaldı. "Yetiş, baban gidiyor." Antalya'dan Ankara'ya doğru yola çıktı. Belki yetişemeyecekti, belki de babası onu bekliyordu. Vardığında babasının yanına girdi, helalliğini verdi. Ertesi gün ölüm haberi geldi. Hastanenin morguna indiğinde babası oradaydı. Yüzüne baktı. Sanki yüzüne bir aydınlık yerleşmişti. Bir zamanlar gölgesinde kendini güvende hissettiği adam, şimdi sessizce yatıyordu. Mezar yerini kendisi satın aldı. Hastaneden ambulansla getirilmesini sağladı. Son kez elleriyle yıkadı, kefenledi. Bir zamanlar koca cüssesiyle herkese heybet salan babası, şimdi bir alışveriş poşetine sığacak kadar küçülmüştü. Onu mezarına kendi elleriyle indirdi. Kefeninin bağlarını çözdü, sağ tarafına yatırdı, altını kumla besledi. Beton kapak kapatıldı. İlk toprağı da kendisi attı. Üçüncü gün mezar taşını yaptırdı. Yedinci gün duasını verdi. Kırkında, elli ikisinde yapılması gerekenleri yerine getirdi. Bütün masrafları babasının kendi parasından karşıladı. Babasının son yolculuğunda da kimseye borçlu kalmamasını istedi. Bu sırada bazı akrabalar geldi. Evde sofralar kuruldu, yemekler yenildi. Oğul, babasının ardından yas tutarken kimi insanların acıyı paylaşmak yerine sofraya misafir olmuş gibi davrandığını gördü. İnsan bazen en kalabalık gününde bile ne kadar yalnız kalabileceğini böyle öğreniyordu. Fakat o evde başka bir karar da alındı. Üç kardeştiler. İki kız kardeş ve bir erkek kardeş. Babalarından kalan malı mülkü aralarında bölüşmediler. Hepsini annelerine bıraktılar. "Yeter ki annemiz iyi olsun." Çünkü o kadın, on yıl boyunca babalarının bütün yükünü taşımıştı. Şimdi sıra onların annelerine sahip çıkmasındaydı. Aradan zaman geçti. Evde hayat yeniden akmaya başladı. Fakat oğulun zihninde bir ses hâlâ aynı yerde duruyordu. "Kusura bakma, biliyorum seni de yoruyorum ama..." Bazen insanın en çok özlediği şey büyük anılar değildir. Bir daha yaşanmayacak kadar sıradanlaşmış küçük anlardır. Bir babanın sırtını kaşıtmak için oğlundan izin ister gibi konuşması... Oğul bugün babasının mezarına gittiğinde belki de en çok o beş dakika sonrasını özlüyor. Çünkü babası artık hiçbir şey istemiyor. Ne bir bardak su, ne bir lokma yemek, ne de sırtını kaşımasını... Ama evlat, bir kez daha yorulmaya razı. Çünkü bazı babalar öldükten sonra bile evlatlarının içinde yaşamaya devam eder. Ve bazı evlatlar, babalarının son isteğini değil, bir daha hiç istek duyamayacak olmayı özler.