Ben sanırdım ki insan yalnız kendi canını taşır,
Kendi yarasına ağlar, kendi derdine alışır.
Meğer insan birini sevince değişirmiş,
Bir kalbe iki hayat sığarmış.
Seni sevince öğrendim,
Bir başkasının acısı da insanın canını yakarmış.
Senin gözlerin dolduğunda içim daralır,
Sen sustuğunda içimde bin cümle yarım kalırmış.
Ben kendi ömrümü yaşadığımı sanırken,
Meğer bir ömrü daha kalbimde saklarmışım.
Senin üşüdüğün yerde ben titrer,
Senin yorulduğun yerde ben tükenirmişim.
Allah bazı insanları insanın karşısına çıkarır,
Sonra onları kalbine emanet edermiş.
Ne uzaklık silebilirmiş bu emaneti,
Ne zaman unutturabilirmiş,
Çünkü bazı sevgiler gözde değil,
İnsanın ruhunda yaşarmış.
Şimdi anlıyorum,
Sevmek yalnızca güzel sözler söylemek değilmiş.
Birinin yükünü sessizce omuzlamak,
Duasında adını eksik etmemekmiş.
Ve ben artık biliyorum,
İnsan bazen bir canla doğar,
Bir canı da severken bulurmuş.
**Ben sanırdım ki insan sadece kendi canını taşır.
Oysa seni severken anladım ki,
Allah kalbime bir can daha emanet etmiş.**
Kayıt Tarihi : 9.11.2026 18:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirin Hikâyesi: Kalbime Emanet Bir akşam, dost meclisinde uzun zamandır içinde taşıdığı bir sevdayı anlatan birini dinledim. Öyle büyük cümleler kurmuyordu. Ne aşkı tarif etmeye çalışıyor ne de yaşadıklarını abartıyordu. Sadece sevdiği insandan söz ediyordu. Anlattıkça fark ettim ki onun derdi kavuşmak ya da kavuşamamak değildi. Sevdiği insanın üzülmesi, yorulması, canının yanması bile kendi hayatında bir karşılık bulmuştu. Bir ara sustu. Sonra gözlerini uzaklara çevirip şöyle dedi: "Ben eskiden insanın yalnızca kendi canından sorumlu olduğunu sanırdım. Ama birini gerçekten sevince anlıyorsun ki onun başına gelenler de senin canına dokunuyor. O üzülünce senin de içinden bir şey eksiliyor. Sanki Allah, sevdiğin insanın canından bir parçayı alıp senin kalbine emanet ediyor." O an söyleyecek bir söz bulamadım. Çünkü bazı insanların yaşadıklarını dinlersin ama bazı cümleleri yalnızca dinleyemezsin, içinde hissedersin. O akşam eve döndüğümde zihnimde hep aynı düşünce vardı. İnsan birini severken yalnızca kendi hayatını yaşamıyordu. Bazen bir başka insanın mutluluğunu, huzurunu ve hatta acısını da kendi ömrüne katıyordu. Kalemi elime aldım. O dostumun anlattıklarını, kurduğu cümleleri ve sustuğu yerlerde sakladığı duyguları dizelere döktüm. Böyle doğdu Kalbime Emanet. Çünkü bazı şiirler insanın kendi yaşadıklarından değil, başka bir yüreğin sessizce anlattıklarından doğar. Ve bazen bir insanın hikâyesini yazarken, farkında olmadan bütün sevenlerin kalbine dokunursun.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!