Neyin var diye soruyorlar,
Yüzümde yarım kalmış bir tebessüm...
İçimde hangi mevsim yarım kaldı,
Bir ben biliyorum, bir de geceler.
Ben o konuyu kendimle bile konuşmuyorum.
Çünkü bazı gerçekler vardır;
Dile geldiğinde yeniden yaşanır,
İnsanın ömrüne sığmaz, yüreğine ağır gelir.
Zaman geçti diyorlar...
Geçen yalnızca günlerdi.
Bazı şeyler geride kalır sanılır,
Oysa insan, en çok içinde taşıdıklarından yorulur.
Ne bir sitemim var söyleyecek,
Ne de geçmişe dönecek bir niyetim.
İçimde tamamlanmamış bir hikâye,
Sonunu bilsem de değiştiremediğim.
Her insanın kendinden bile sakladığı
Bir yanı vardır, kimseye açmadığı.
Ben de yıllar önce sustum;
Bazı kapıları kapatmak,
Ardında kalanları unutmaktan daha kolaydı.
Neyim mi var?
Vazgeçtiğim hayaller,
Yarım kalan vedalar,
Bir de kendime bile itiraf edemediğim
Bir zamanlar kim olduğum...
İnsan bazen unutmak için değil,
Hatırladığında dağılmamak için susar.
Ben de kendimden geriye kalanlarla
Hayata devam etmeyi öğrendim.
Bir gün yine sorarlar:
Neyin var?
Başımı eğer, susarım.
Çünkü bazı cevaplar kelimelere sığmaz;
İnsanın yüzünde okunur,
Ama kimse tarafından anlaşılamaz.
Benim içimde bir şey olmadı;
Bir şeyler oldu da...
Ben, o günden sonra
Bir daha kendim olamadım.
Kayıt Tarihi : 9.11.2026 17:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
*Bir Dost Sohbetinden Geriye Kalanlar* Bazen bir dost sohbetinde, insanın aklında uzun süre kalacak bir cümle duyarsınız. Ne yüksek sesle söylenir ne de üzerinde uzun uzun durulur. Sıradan bir konuşmanın arasında, sessizce bırakılır ortaya. Bir gün, şair böyle bir sohbete tanıklık eder. Dostlarından biri, hayatın olağan akışı içinde kendisine yöneltilen bir sorudan söz eder: “Neyin var?” Her defasında aynı soruyla karşılaştığını, ancak içinde yaşadığı hiçbir şeyi kimseye anlatamadığını söyler. Hatta öyle ki, o konuyu kendisiyle bile konuşmadığını dile getirir. Şair, bu sözlerin ardından hemen bir şey söylemez. Çünkü bazen insanın anlattığı şeyden çok, anlatamadıkları dokunur yüreğe. O kısa cümlenin ardında yarım kalmış bir hikâye, dile getirilemeyen hatıralar ve kimseye gösterilmeyen bir iç dünya olduğunu hisseder. Sohbet biter, herkes kendi hayatına döner. Fakat o cümle şairin zihninde kalır. Neyin var? Bu kez bir soru olmaktan çıkar; insanın kendisine bile açıklayamadığı bir hâlin ifadesine dönüşür. Şair, o dostunun hikâyesini anlatmaya değil, o hikâyenin insanda bıraktığı duyguyu dizelere taşımaya karar verir. Böylece **Neyin Var?** ortaya çıkar. Belki de bu şiir, bir insanın yaşadıklarından çok, yaşadıklarını anlatamamış olmasının hikâyesidir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!