Hâlimizi sorsalar anlatacağız da,
Gözleri hep elimizdekilerde.
Bir türlü anlatamadık içimizde olanı,
Herkesin hesabı başka, gönlü başka yerde.
Bir gün yorgunluğumuzu anlatsak,
Dinlemek yerine nasihat verirler.
Bir lokmayı nasıl kazandığımızı bilmeden,
Soframızdaki ekmeğe değer biçerler.
Kimisi dost görünür, hesabı başkadır,
Kimisi yanındadır, aklı uzaklardadır.
Senin kaç gece uykusuz kaldığını bilmez,
Ama bir adım öne geçsen gözü arkandadır.
Oysa ne çok şey saklı bir insanın içinde,
Gülüşünün ardında, sustuğu cümlesinde.
Kimi bir ömrü borçla, kimi hasretle tüketir,
Dışarıdan görünen ne bilir ki gerçeğini?
Bir zamanlar bir tas çorbayı bölüşürdük,
Bir lokmada kardeş, bir sözde dost olurduk.
Şimdi herkes birbirinin sofrasına bakıyor,
Kim ne kazanmış diye birbirini tartıyor.
Ben artık kimsenin hesabını tutmam,
Kimin neyi var diye dönüp bakmam.
Bir insanın kıymetini cebinden değil,
Dara düştüğünde uzattığı elden anlarım.
Çünkü mal dediğin bugün var, yarın yok,
Makam dediğin geçici, şöhret dediğin bir soluk.
İnsanın geriye bırakacağı tek miras,
Ardından edilen güzel bir söz, temiz bir anı.
Bazen bir selam bekler insan, servet değil,
Bir çift güzel söz ister, nasihat değil.
Kimse sormaz içinde kaç fırtına koptuğunu,
Herkes merak eder elinde ne kaldığını.
Benim derdim kimsenin sofrasında gözüm olması değil,
Bir gönülde yerim olsun, başka bir beklentim değil.
Varlığımda yanımda duran, yokluğumda da dost kalsın,
İnsan dediğin biraz da insanın hâlinden anlasın.
Günün birinde elimizdekiler de eksilir,
Dost bildiklerimizin gerçek yüzü belirir.
İşte o vakit anlaşılır kimin gönlü zenginmiş,
Kimin bütün zenginliği başkasının elindeymiş.
Ben artık hâlimi herkese anlatmam,
Anlayana bir bakış yeter, anlamayana bin söz az gelir.
Çünkü bazıları insanı tanımak için bakmaz yüzüne,
Önce elindekileri sayar, sonra değer biçer ömrüne.
Kayıt Tarihi : 9.11.2026 20:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir dost sohbetinde, hayatın insanlara neler öğrettiğinden söz ediliyordu. Konu, zamanla değişen dostluklara, insanların birbirine yaklaşımına ve menfaatin ilişkilerde nasıl yer edindiğine geldi. Sohbette bulunanlardan biri, uzun zamandır kendisini rahatsız eden bir düşünceyi dile getirdi. İnsanların artık birbirlerinin nasıl yaşadığını, neler çektiğini, hangi mücadelelerden geçtiğini merak etmediğini söyledi. Birinin yüzündeki yorgunluğu görmeden, gecelerini nasıl geçirdiğini bilmeden, yalnızca sahip olduklarına baktıklarını anlattı. Sonra şu iki cümleyi kurdu: "Hâlimizi sorsalar anlatacağız da, gözleri hep elimizdekilerde." Bu sözleri söylerken ne bir öfke vardı sesinde ne de bir hesaplaşma isteği. Daha çok, insanın anlaşılmamaktan yorulmuş hâli vardı. Düşündüm. Gerçekten de bazen bir insanın ne yaşadığı kimsenin umurunda olmuyordu. Ama ne kazandığı, neye sahip olduğu, nasıl bir hayat sürdüğü herkesin dikkatini çekiyordu. Birinin yüreğindeki yük görünmüyor, omuzundaki sorumluluk bilinmiyor, fakat elindeki imkân hemen fark ediliyordu. O sohbetten sonra bu iki cümle aklımda kaldı. İnsanların birbirine bakmayı bildiği ama birbirini görmeyi unuttuğu bir dünyayı düşündüm. Sonra kalemi elime aldım. Bu şiiri, bir insanın sahip olduklarıyla değil, yaşadıklarıyla tanınması gerektiğine inandığım için yazdım. Çünkü insanın elindekiler değişebilir. Bugün var olan yarın eksilebilir. Fakat bir gönülde bıraktığı iz, bazen bütün servetlerden daha uzun yaşar. **Elimizdekiler**, işte bu düşüncenin ve o dost sohbetinde duyduğum iki cümlenin şiire dönüşmüş hâlidir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!