Sevmek dedikleri birkaç güzel sözden ibaretse,
Neden bu kadar insan yarım kalır sevdasında?
Neden bir yürek beklerken bin umutla,
Diğeri susmayı seçer aynı aşkın ortasında?
Bir çiçeği seviyorum demek yetmez,
Sulamazsan kurur, güneşi görmezse büyümez.
Gönül dediğin de biraz böyledir işte,
İlgi görmeyen hiçbir sevda sonsuza dek sürmez.
Çaba yoksa, sözler sevgiyi göstermez,
Her gün seni seviyorum demek de yetmez.
Bir insanın kalbinde yerin olduğunu söylersin,
Ama o yer için bir adım bile atmazsın.
Sevgi, yalnızca güzel günlere ortak olmak değil,
Fırtına çıktığında aynı limana sığınabilmektir.
Bazen bir özür, bazen küçük bir gayret,
Koca bir ömrü yeniden yeşertebilmektir.
İnsan hep güçlü görünmekten yorulur,
Hep ilk arayan, ilk soran olmaktan yorulur.
Bir gün olsun kendiliğinden hatırlanmayı,
Birinin gönlünde kendiliğinden aranmayı umar.
Ben senden mucizeler beklemedim,
Bir ömürlük sözler de istemedim.
Yalnızca yorulduğumda yanımda durmanı,
Ben susunca içimdeki sesi duymanı bekledim.
Çünkü sevda tek kişinin omzunda taşınmaz,
Bir taraf yürürken diğeri yerinde kalmaz.
Bir gönül bin kere kapını çalsa da,
Karşısında açılmayan kapıda ömür tamamlanmaz.
Şimdi anlıyorum, bazı vedalar sessiz olur,
Ne kapı çarpar ne de son söz söylenir.
İnsan önce beklentilerinden vazgeçer,
Sonra kalbinde tuttuğu yer yavaşça boşalır.
Ben sevmekten vazgeçmedim, yanlış anlama,
Sadece sevgiyi tek başıma taşımaktan yoruldum.
Birlikte yürümek için uzattığım elleri,
Hep kendime doğru çekmek zorunda kaldım.
Şunu unutma, sevgi emek verilince güzeldir,
Bir gönlü yaşatmak, onu sözlerle avutmak değildir.
Sevmek bir başlangıçtır, bunu herkes yapabilir,
Asıl mesele, sevdiğinin yanında kalabilmektir.
Ve gün gelir insan geriye dönüp bakar,
Ne verdiğini değil, neyi tek başına taşıdığını anlar.
Çünkü bir kalbi kazanmak sevgiyle başlar,
Ama onu yaşatmak, her gün yeniden çaba ister.
Kayıt Tarihi : 9.11.2026 20:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
### Gönderilmeyen Mektup Eski bir kitabın arasından katlanmış bir kâğıt çıktı. Üzerinde tarih yoktu, kime yazıldığı da belli değildi. Yalnızca ilk satırında bir hitap vardı: "Sana..." Mektubun sahibi, sevdiği insana uzun uzun bir şeyler anlatmıştı. Ne büyük vaatler vardı içinde ne de geri dönmesi için yalvaran cümleler. Birlikte geçirilen günlerden söz etmişti. İlk tanıştıkları zamanı, birbirlerine verdikleri sözleri, geleceğe dair kurdukları hayalleri... Sonra mektubun dili değişiyordu. Bir zamanlar kendiliğinden gelen telefonların artık beklenmesini, sorulmayan hâl hatırları, ertelenen buluşmaları anlatıyordu. Küçük şeylerin nasıl büyüdüğünü, insanın bazen bir mesajı değil, o mesajın arkasındaki düşünülmüş olmayı özlediğini yazmıştı. En çok da tek başına çaba göstermekten yorulduğunu anlatıyordu. Mektubun sonlarına doğru şu cümle dikkat çekiyordu: "Ben senden beni sevdiğini söylemeni değil, sevdiğini hissettirecek kadar yanımda olmanı istemiştim." Kâğıdın altına birkaç satır daha eklenmişti. Ne bir beddua vardı ne de suçlama. Yalnızca artık aynı şeyleri beklemekten vazgeçtiğini söylüyordu. Mektup gönderilmemişti. Belki yazan kişi, karşısındakinin zaten anlaması gereken şeyleri bir kez daha anlatmak istememişti. Belki de bazı vedaların muhatabına ulaşmasına gerek yoktu. O mektubu okuduğumda şunu düşündüm: İnsan bazen sevildiğinden şüphe etmez, yalnızca o sevginin hayatında bir karşılığı olmasını ister. Çünkü güzel sözler kalbi bir süre ısıtabilir ama bir ilişkiyi ayakta tutan şey, o sözlerin arkasında duran emektir. Bu hikâyede yarım kalan bir aşkın değil, tek başına tamamlanmaya çalışılan bir sevginin izleri vardı. Ve geriye tek bir gerçek kalıyordu: **Sevmek yetmez. İnsan, sevdiği kalbe sevgisini yaşatacak kadar da emek vermelidir.**
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!