Benim Babaannem Şiiri - Şenay Tek

Babannem dama inekleri sağmaya gittiği zaman beni de yanında götürür, altıma dedemin benim için yaptığı küçük iskemleyi verir, bir yandan inekleri sağar,diğer yandan benimle sohbet ederdi..Bende bir yandan onunla konuşur, diğer yandan küçük danalarımızı severdim...Damdan çıkarken de kapısı dama açılan pinimize girer, folluktan yumurtalarımızı alır sevinçle damdan çıkardım...
Yıllar sonra köyüme gittiğimde, evin kapısını bile açmadan, sanki birşey arıyormuşçasına hızlıca dama girdim, dam bomboştu.. Ne ineklerimiz, ne medeklerimiz,ne atımız ne danalarımız ne de babannem vardı...
Dam oradaydı, iskemlem oradaydı,ben oradaydım...Ama içerisi somsoğuktu..Çocukluğumla birlikte sevdiklerimde sırra kadem basmıştı sanki..damın kapı eşiğine oturdum, ağladım..Sadece babannemi dedemi değil, çocukluğumu da toprağa vermiştim...En ağırı da buydu galiba...
Velhasıl kelam; anladımki
İnsan insanı ısıtıyormuş azizim, insan insana şifaymış...Kalp dediğimiz cevher Allah'ın mülküdür...Amma O mülkü ısıtan da, güzel insanlarmış...