Beni hatırla Şiiri - Levent Özsayın

Bir ömrün hazan vakti düşerken avucuna,

Geceyi yaran o son fısıltımı fısılda.

Dökülsün hatıralar zamanın harmanından,

Beni hatırla yarim, günahımla sevabımla.

​Sevabım kadar masum, günahım kadar derin,

Bir yangın bıraktıysam küllerinde kaderin,

Hüküm giydirme sakın mazideki gölgeme;

Eğrimle doğrum ile ben tamamen senindim.

​Sorma hiç neden bitti, kim haklıydı bu kavgada

Kırgınlıkları bırak o sararmış kitapta.

Terk etme vicdanını karanlığın insafına,

Ama güzel hatırla, gözlerimi hatırla mesela.

​O gözler ki içinde fırtınalar gizlerdi,

Bakışında süzülen hüznü mühür eylerdi.

Sana her dokunuşta dünyayı unutturan,

Derininde kaybolan o sevdalı bakışı hatırla.

​Rüzgâr savursa bile izimizi yollardan,

İsmimiz silinse de o demli masalardan,

Işıkları sönmüş bir sokağın başında,

Bir tutam tebessümle yâd eyle uzaklardan.

​Hatalarım bir dağdı belki senin gözünde,

Hazan yaprağı gibi savruldum her sözümde.

Yine de bir zerre aşk kaldıysa zihninde,

Sadece o sevgiyi sakla kendi özünde.

​Gölgen gibi takip et gecenin karasını,

Açma artık kimseye ruhumun yarasını.

Bırak dünü gidenle, geleceği meçhulle,

Mühürle bu sevdanın kanayan parantezini.

​Şimdi sustu bu şehir, çekildi limandan gemiler,

Geriye bir tek mısra, bir de buruk ah kalır.

Beni hatırla ey yar, günahımla sevabımla,

Ama güzel hatırla, gözlerimi hatırla mesela...