Beni susturmayın Şiiri - Levent Özsayın

Beni susturmayın, kopsun fırtına,
Henüz söylenmemiş sözlerim var benim.
Geceyi yükleyip yorgun sırtıma,
Aydınlığa koşan gözlerim var benim.

​Susarsam kurur dilimdeki ırmak,
Bir şair harfsiz yaşayabilir mi?
Aşkı, acıyı kalbe fısıldamak,
Suskun bir ruhu taşıyabilir mi? Memnun k

​Bırakın dökülsün içimdeki deniz,
Dalgalar vursun kelimelerime.
Beni susturmayın, yoksa kalır bir iz,
Dokunmayın kuruyan düşlerime.

​Kilit vurmayın feryadıma sakın,
Sessizlik en ağır yüküm olur.
Ben ki sevdalara hayata yakın,
Sustuğum an günüm gecem kaybolur.

​Her kıtamda saklı binbir sitem var,
Gözyaşım mürekkep, kağıdım yürek.
Beni susturan o daracık duvar,
Bir gün yıkılacak kökten çökerek.

​Özgürce haykırsın varsın bu sesim,
Sevdadan, hasretten ne varsa içte.
Ruhuma dar gelir bu son nefesim,
Susturulmak ölümdür en nihayette.

​Rüzgara bırakın kanatlarımı,
Varsın yollarda savrulsun heceler.
Çalmayın benden umutlarımı,
Aydınlansın artık koyu geceler.

​Beni susturmayın, konuşsun kalem,
Bir dizeye sığsın bütün acılar.
Duysun sesimi bu koca alem,
Kelimeler biterse bağrım sancılar