Demir ranzaların, soğuk koridorların arasında sönüp gitti çocukluğumuz...
Yastığım taş, yorganım ayazdı hep.
Aynaya her baktığımda bir çocuk değil, koca bir hüzün görürdüm.
Kimimiz anasının kokusunu rüyada arar,
Kimimiz bayramlarda kapıya gelen yabancıların arkasından bakakalırdı.
İçimdeki o derin sızı dağlar gibi büyürken,
Kulaklarımda hep o yanık, o çaresiz ses yankılanırdı:
O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.
Devamını Oku
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta