İnsanlar çap çap, hepsi dümdüz,
Tek ben kaldım çaptaki tek pürüz.
Herkes aşikâr, sanki vahiy inmiş;
Ben kaldım vahiysiz, garip solak derviş.
Hepsi farklı fakat hepsi de aynılar,
Herkese farkını yansıtıyor nankör aynalar.
Ben kaldım bir "aynı" bu farklılardan,
Böyle de farklıyım bu dev aynalardan.
Ben susayım, siz konuşturun beni,
Sonra tekrar düzeltin dilsiz gölgemi.
Karagöz ve Hacivat derler buna,
Oturup da izlerim, işte halis curcuna.
Dilleri usturalı insanlar güruhu;
Hebele ve hübele, talan etti nutkumu.
Çok yutkundum, şimdi ben kusuyorum;
Az bile kaldı, zaten çoktur susuyorum.
Kayıt Tarihi : 2.10.2026 18:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Herkesin anlamlı anlamsız fikirlerini pazarcı gibi bağıra bağıra söylemelerini, herhangi birinin fikrini bu fikirler ışığında eleştirip karşılık beklemesini ve ilginç bir şekilde karşılıklarını almasından bıkkınlık geldi. Herkesin kusursuz fikirler ortaya atmasından, kendini kusursuz bellemesinden, ve en çok her seferinde bu tahta kılıçların saplandığı yegane yer olmaktan bıkkınlık geldi. Kalem ve kağıt aldım...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!