Ben Geldim Şiiri - Levent Özsayın

Bugün sensizliğin son günü,
Yalnız geçen akşamlarımın sancılı ertesi,
Yine yokluğunun tam ortasındayım,
Zaman, kalbime saplanan paslı bir bıçak kesiği.
Göğüs kafesim daralır, nefesim tutuklu,
Birazdan çalacak kapı, bilirim,
Bütün yollar sana çıkacak, andım var,
Sensiz geçen bu son geceye yazıklar olsun.
Gözlerim kapıda, kulağım kirişte,
Bir adım atsan cihan yerinden oynayacak,
Duvarlar üstüme yürür bu ıssız saatte,
Sessizliğin çığlığı kulaklarımı sağır eder,
Gecenin en koyu, en acımasız anındayım,
Yıldızlar bile küsmüş sanki yüzüme,
Bir sen eksisin bu odada, bir sen fazla,
Yokluğun, içimde büyüyen devasa bir boşluk.
Masada yarım kalmış çayım soğudu,
Saatler yelkovanı zincire vurmuş gibi yavaş,
Her tik-tak göğsüme saplanan kör bir çivi,
Seninle dolması gereken bu kocaman yatak,
Şimdi binlerce ıssız çöl gibi önümde uzanıyor,
Saçlarının kokusunu arıyor ellerim havada,
Rüzgâr bile unuttu sanki adını fısıldamayı,
Bu ev, sensizliğin en ağır kalesi şimdi.
Takvimler bu sabahı işaretlemişti oysa,
"Bugün biter" demiştim, "hasret biter,"
Hâlâ saatler aynı inadı sürdürüyor,
Hâlâ güneş doğmamakta direnir gibi,
Birazdan tanyeri ağaracak, biliyorum,
Bu gece, ömrümün en uzun asrı sanki,
Seninle başlamayan her gün eksiktir,
Sensizlik, ruhuma sürülen en acı mühürdür.
Yine de içimde sönmeyen o inatçı kor,
Köz tutmuş hatıraların üstünü eşeler durur,
"Yarın" diyorum, "yarın kavuşma vakti,"
Bu hasretin boynu bükük kalacak az sonra,
Yollar ayağına kapanacak, dağlar eğilecek,
Gözlerimin feri seninle yeniden parlayacak,
Bütün bu acılar bir rüya gibi silinecek,
Yeter ki sensizliğin bu son günü akşam olsun.
Aynaya bakmaya korkar oldum bu aralar,
Gözlerimin altındaki morluklar senin eserin,
Her çizgi seni beklerken kazındı yüzüme,
Fakat bil ki bu bekleyiş boşuna değil,
En karanlık gece sabaha en yakınandır derler,
Ben bu karanlığın ta kalbinden vuruldum,
Ama pes etmedim, etmeyeceğim de sevgilim,
Ayrılığın biletini kendi ellerimle yırttım.
Kapı eşiğinde hazır bekliyor bavulum,
Yüreğim çoktan yola çıktı bile sana doğru,
Artık ne mesafeler korkutuyor beni,
Ne de gecenin bu zifiri karanlığı,
Son adımı da atıyoruz işte uçurumun kenarından,
Birazdan ellerin ellerime değecek, biliyorum,
Bütün bu acı türküsü burada son bulacak,
Sensizliğin defteri bir daha açılmamak üzere kapanacak.
Ve işte günün ilk kan kırmızı ışığı deldi penceremi,
Takvimler o büyük, o hayati kavuşmayı yazıyor bugün!
Sensizliğin o cellat yüzlü son günü bitti, kanla yazıldı bitti nihayet!
Bugünden sonra yalnızlık bize haram, ayrılık bize yasak,
Hasret surları yıkıldı, bütün acılar mahşere kaldı sevgilim,
Şimdi göğsümü kurşunlara siper edip nefes alma vakti,
Hadi, aç o demir kollarını, BEN geldim
Sensiz geçen son akşamın o can alıcı sabahındayız artık!