Ben de buradaydım Şiiri - Muhsin Yener 2

İnsanın en büyük korkusu ölüm değildir; bir gün, hiç yaşamamış gibi unutulmaktır. Dünya daha adını bilmezken zamanı, insan ilk kez külün üzerine ayak izini bıraktı. Bir mağara duvarında kızıl bir el yükseldi karanlıktan, bir geyik sıçradı taşın sessizliğine. Kemikten bir iğne, çakmak taşından bir kıvılcım, ateşin başında toplanan gölgeler... Sonra toprağa ilk tohum düştü, ilk mezarın başına taş kondu. Kil tabletlere adlar kazındı, duvarlara kralların gölgeleri işlendi, taşa dualar, bronzlara savaşlar, mermere yüzler bırakıldı. Çağlar geçti. Şehirler yükseldi, şehirler küle döndü. İmparatorluklar doğdu, tahtlar devrildi, diller sustu. Ama insanın içindeki o eski cümle hiç değişmedi: “Ben de buradaydım.” Bir taşta, bir türküde, bir çocuğun belleğinde, bir dostun yüreğinde... Çünkü insan, ölümlü olduğunu bildiği hâlde sonsuzluğa küçük bir işaret bırakmak ister. İnsan ölür. Toprak bedenini alır. Ama adı bir başka insanın dilinde kalıyorsa, bir hatıranın içinde yaşamayı sürdürüyorsa, henüz bütünüyle gitmiş değildir. Belki hayat, doğumla ölüm arasında geçen zaman değil; ardımızda bıraktığımız ve bizden sonra da konuşacak küçük bir izdir. Ve insan öldüğü gün değil, son hatırlandığı gün ikinci kez ölür. Çünkü ölüm bedeni susturur; unutulmak, insanın dünyadaki son yankısını da söndürür. İnsanın en büyük korkusu ölüm değildir... Unutulmaktır. Muhsin Yener